article
1.6471065
Een week voor zij stierf werd hun echtscheiding formeel uitgesproken. Zijn rouwproces, vertelt Leonard Snelders, begon dus eigenlijk al veel eerder.
In liefdevolle herinnering: 'Ik blijf haar zien zoals zij was'
Een week voor zij stierf werd hun echtscheiding formeel uitgesproken. Zijn rouwproces, vertelt Leonard Snelders, begon dus eigenlijk al veel eerder.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/in-liefdevolle-herinnering-ik-blijf-haar-zien-zoals-zij-was-1.6471065
2016-10-01T11:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6471064.1475241092!image/image-6471064.jpg
Dood,Liebeke Peters,Leonard Snelders,In liefdevolle herinnering,hermes,Vlissingen
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / In liefdevolle herinnering: 'Ik blijf haar zien zoals zij was'

In liefdevolle herinnering: 'Ik blijf haar zien zoals zij was'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Liebeke Peters tijdens hun eerste vakantie in Huelva (Spanje), zomer 1995.
    Een week voor zij stierf werd hun echtscheiding formeel uitgesproken. Zijn rouwproces, vertelt Leonard Snelders, begon dus eigenlijk al veel eerder.

    In zijn woning aan de Kaai in Middelburg hangen haar portretten langs de trap naar boven. Elke dag gaat hij er wel een paar keer voorbij. Dan kijkt hij in haar sprankelende ogen, die soms dromerig, soms uitdagend zijn, half verscholen onder het korte, blonde haar. ,,Zij was levenslustig, vrijgevochten en vitaal", zegt Leonard Snelders (74). ,,Ik vond haar een aantrekkelijke vrouw."

    Uit zijn eerste huwelijk heeft hij een zoon. Zijn tweede huwelijk bleef kinderloos. Hij was al grootvader toen zijn vrouw in 1994 overleed en hij een jaar daarna Liebeke ontmoette. ,,Een leeftijdsverschil van achttien jaar. Verfrissend en totaal anders; zij was overrompelend spontaan en gek op de natuur. We gingen in weer en wind eropuit; wandelen, fietsen, naar het naaktstrand bij Oranjezon."

    Liebeke had een uitgesproken mening en overal maling aan; omarmde het ware leven, had veel vrienden en was wars van opsmuk, protocollen en etiquetten. Hijzelf had indertijd de goedlopende zaak CommunicatieVorm, maar naar netwerkborrels kreeg hij haar niet mee, zelfs niet als het om goede klanten ging: ,,Allemaal loos gezwets, zei ze dan." En heimelijk gaf hij haar gelijk.

    Kikkers

    Ze kochten een huis in de wijk Griffioen waar ze op haar initiatief de tuin vol bamboe zetten en een enorme vijver aanlegden met compartimenten en waterplanten. ,,Kikkervisjes schepte ze er met haar handen uit, liet ze in het laagje water tussen haar vingers krioelen en daarna verder zwemmen. Na verloop van tijd sprongen overal kikkers rond; prachtig vond ze dat. En altijd in de aarde wroeten, schoffelen, scheppen, snoeien en verplanten."

    Hun dochter Luna werd geboren. Liebeke hield intens van het kleine meisje. En Leonard genoot van die jaren: ,,Taboes bestonden niet. Alles mocht van elkaar worden gezien en beleefd. Zij was heel lichamelijk; veel vrijen, masseren - als ik last van mijn rug had nodigde zij mij uit: met mijn buik op de vloer - dan ging zij bovenop me liggen."

    Maar Liebeke had ook iets grilligs en was soms ongedurig. Na de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem richtte zij als ruimtelijk vormgever tentoonstellingen in, onder andere voor Bas en Mar de Jager Woninginrichting in Kapelle.

    Ze werkte bij het UWV als arbeidsconsulente, en tijdens haar laatste levensjaren stond ze achter de balie bij De Drukkery op het Marktplein, uitnodigend temidden van tijdschriften en boeken. Tot er in 2008 longkanker werd geconstateerd.

    ,,Tien jaar daarvoor had zij borstkanker gehad", vertelt Leonard. ,,We vierden toen net de tweede verjaardag van Luna. Op en neer reden we naar de Daniel den Hoedtkliniek in Rotterdam en belandden uiteindelijk voor een second opinion in het Universitair Ziekenhuis in Gent, waar men een nieuwe operatietechiek voor borstreconstructies hanteerde. Samen gingen we door het hele traject."

    Hij wilde zijn schouders er ook nu weer onder zetten. Hoop op genezing was er echter niet. ,,Eén keer zijn we samen verdrietig geweest", herinnert hij zich. ,,Maar met het einde in zicht gooide zij haar leven in woede en wanhoop radicaal om. Ze zette zich tegen mij af; verhuisde 's binnenshuis naar een andere kamer en creëerde een sfeer van vijandschap en afstand. 'Raak me niet aan!', zei ze als we elkaar passeerden. Ze weigerde een serie chemo's en ging op reis."

    Soms was ze weken weg. Consulteerde doktoren, goeroes, therapeuten, onderzocht alternatieve geneeswijzen, probeerde geneeskrachtige kruiden en therapieën. En kwam dan weer een tijdje terug.

    Geborgenheid

    ,,Ons gezinsleven veranderde. 'Denk maar niet dat ik jou erbij wil hebben als ik doodga!', riep ze." Zij zocht waarschijnlijk geborgenheid en antwoorden, vermoedt hij, maar antwoorden kon hij haar niet geven. Hij vroeg eens of zij dan helemaal niet meer van hem hield, waarop zij zei dat zij nooit van hem had gehouden.

    Rond die tijd begon zijn rouwproces, zegt hij. Machteloos voelde hij zich. Het enige wat hij kon doen, was meewerken aan de afwikkeling van hun huwelijk, want daar stónd zij op, hoewel het indruiste tegen wat hijzelf wilde; ook vanwege Luna en haar.

    Maar ze verkochten het huis, regelden het co-ouderschap voor Luna en gingen ieder huns weegs. Het was in alle opzichten een aderlating, zegt hij. En dat er niet lang daarna een rouwkaart werd opgesteld zonder hem als nabestaande te vermelden, begreep hij niet.

    De begeleiding van hun dochter biedt hem afwisseling en gezelligheid. ,,We hebben een goede band." En het waren, zegt hij, fantastische jaren met Liebeke. De foto's van Spanje, Portugal en Tenerife tonen een stralende vrouw op zonovergoten zandstranden, bij fonteinen op stadspleinen, in de schaduw van palmbomen.

    ,,Lijkt het ècht alsof zij niet geniet?" vraagt hij, en glimlacht. ,,Ze kon zo fel en driftig zijn." En na een korte stilte: ,,We hebben het nooit meer kunnen uitpraten. Maar ik blijf haar zien zoals zij was."