article
1.6194925
NICE - „De beelden van de vrachtwagen die slingerend over de boulevard rijdt, gillende mensen die overal naartoe rennen en daarna nog eens die schoten... Dit ga ik nooit meer vergeten”, vertelt Eva Pertijs (18) uit Hulst vrijdagochtend vanuit haar studio in Nice.
Eva Pertijs (18) uit Hulst: 'Ik had dit bijna niet kunnen navertellen'
NICE - „De beelden van de vrachtwagen die slingerend over de boulevard rijdt, gillende mensen die overal naartoe rennen en daarna nog eens die schoten... Dit ga ik nooit meer vergeten”, vertelt Eva Pertijs (18) uit Hulst vrijdagochtend vanuit haar studio in Nice.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/eva-pertijs-18-uit-hulst-ik-had-dit-bijna-niet-kunnen-navertellen-1.6194925
2016-07-15T09:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6194955.1468574885!image/image-6194955.jpg
Frankrijk,Slachtoffer,boulevard,appartement,promenade,aanslag,show,vrachtwagen,zomerschool,Hulst,Nice,vuurwerk,hermes
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Eva Pertijs (18) uit Hulst: 'Ik had dit bijna niet kunnen navertellen'

Eva Pertijs (18) uit Hulst: 'Ik had dit bijna niet kunnen navertellen'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Eva Pertijs (links) in Frankrijk.

    NICE - „De beelden van de vrachtwagen die slingerend over de boulevard rijdt, gillende mensen die overal naartoe rennen en daarna nog eens die schoten... Dit ga ik nooit meer vergeten”, vertelt Eva Pertijs (18) uit Hulst vrijdagochtend vanuit haar studio in Nice.

     

    Ik zit nu wel alles te vertellen, maar besef niet dat dit mijn eigen verhaal is

    Eva stond twaalf uur eerder nog op de boulevard om naar de vuurwerkshow te kijken, samen met vier vrienden die ze had leren kennen op de zomerschool. Ze verbleef twee weken in Nice om een Franse taalcursus te volgen en had het er goed naar haar zin. Ze zouden die avond op stap gaan, maar dat is er nooit van gekomen.

    „De vuurwerkshow was net een kwartier afgelopen toen we even naar het appartement wilden lopen om onze truien te halen. We stonden nog even te treuzelen. Waarom weet ik ook niet precies”, zegt ze vol ongeloof. Dat is achteraf gezien hun redding geweest. „Opeens hoorden we gegil, mensen begonnen te rennen. We wisten niet wat er aan de hand was en zagen toen plots die witte vrachtwagen, zigzaggend over de boulevard sjezen.”

    Heleboel schoten

    Eva en haar vrienden zetten het op een rennen. „Ik liet alles uit mijn handen vallen en dacht alleen maar: ik moet hier weg. De enige plek waar we zo gauw naartoe konden, was het strand. Binnen no- time waren we elkaar allemaal kwijt.” Toen de vrachtwagen voorbij was, dacht Eva heel even dat ze veilig was. „Maar opeens hoorde ik een heleboel schoten. Ik heb zo hard gerend als ik kon. Iedereen liep door elkaar. Overal stonden mensen met huilende kinderen. Het was echt een chaos”, vertelt ze. Haar eindbestemming was de studio waarin ze verbleef, om de hoek van de promenade. „Dichtbij de plek waar alles gebeurde, maar toch voelde dat als de veiligste optie.”

    Het moment dat ze de deur achter zich dicht trok, was tegelijkertijd het moment dat ze zich het angstigst voelde. „We waren met zijn drieën bij het appartement aangekomen, maar waren Iris en Christian nog steeds kwijt. Ik heb ze denk ik wel tienduizend keer gebeld, maar kon ze steeds niet bereiken.” Een paar hele spannende uren later, kwamen ze aangelopen. ,,Ze hadden apart van elkaar geschuild. De één op het strand, de ander in een kelder onder de boulevard. Om terug thuis te komen, moesten ze langs alle lijken lopen. Bizar.”

    Eva en haar vrienden hebben zo snel mogelijk naar huis gebeld, om te laten weten dat ze veilig waren. De vader van één van de Limburgse meiden waar Eva mee was, is meteen in de auto gestapt naar Zuid-Frankrijk. „Over een paar uur kunnen we gelukkig naar huis”, zei ze vrijdag opgelucht. „Ik wil echt niets liever.”

    Truien

    Sinds de aanslag donderdagavond, is Eva niet meer buiten geweest. „Het is nu heel rustig. De zon schijnt, we horen de zee”, beschrijft ze de situatie op vrijdagochtend rond 11.00 uur. „Het lijkt gewoon weer de vakantiebestemming die het de rest van de twee weken ook was.” Even later stuurt ze een berichtje dat de hele boulevard door de politie is afgezet en niemand er mag komen. „Ik zit nu wel alles te vertellen, maar besef niet dat dit mijn eigen verhaal is. Dat ík dit heb meegemaakt. Als we meteen waren vertrokken om onze truien te halen, had ik dit waarschijnlijk niet eens kunnen navertellen. Nu zagen we die witte vrachtwagen op een paar meter afstand voorbij razen. Dat is toch ongelooflijk?”

    Hoe ze thuis verder moet, weet Eva ook nog niet. „Eerst maar eens even kijken hoe het straks met me gaat. Als ik hulp nodig heb om van dit trauma af te komen, zal ik daar ook zeker gebruik van maken”, zegt ze. „Ik ga dit in ieder geval nooit meer vergeten. Ik ben nog nooit zó bang geweest.”