article
1.6302416
VLISSINGEN – Nederlandse vissers zijn geen actievoerders. Het zit niet in hun aard. Ze hebben er ook zelden of nooit tijd voor. Het vreedzame protest in Rotterdam, waaraan zaterdag bijna vijftig kotters meededen, geeft aan hoe zeer het water hen tot aan de lippen is gestegen.
Analyse: Vissers mogen ook wel eens in de spiegel kijken
VLISSINGEN – Nederlandse vissers zijn geen actievoerders. Het zit niet in hun aard. Ze hebben er ook zelden of nooit tijd voor. Het vreedzame protest in Rotterdam, waaraan zaterdag bijna vijftig kotters meededen, geeft aan hoe zeer het water hen tot aan de lippen is gestegen.
http://www.pzc.nl/regio/zeeuws-nieuws/analyse-vissers-mogen-ook-wel-eens-in-de-spiegel-kijken-1.6302416
2016-08-27T17:03:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6304593.1472374431!image/image-6304593.JPG
Rotterdam,Visserij,Aanlandingsplicht,Europese Unie,Protest,Vissers. Kotters
Zeeuws nieuws
Home / Regio / Zeeuws nieuws / Analyse: Vissers mogen ook wel eens in de spiegel kijken

Analyse: Vissers mogen ook wel eens in de spiegel kijken

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De Vlissings-Arnemuidse vissersvloot in Vlissingen.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Vlissings-Arnemuidse vissersvloot.
      Fotograaf
    VLISSINGEN – Nederlandse vissers zijn geen actievoerders. Het zit niet in hun aard. Ze hebben er ook zelden of nooit tijd voor. Het vreedzame protest in Rotterdam, waaraan zaterdag bijna vijftig kotters meededen, geeft aan hoe zeer het water hen tot aan de lippen is gestegen.

    Steen des aanstoots is de aanlandplicht die via Europese weg de komende jaren geleidelijk wordt ingevoerd. Alle vis, ook te kleine, onverkoopbare, moet straks aangevoerd worden. Het idee hierachter is dat de bijvangst aan ondermaatse, te kleine vis omlaag moet. Vissers moeten selectiever te werk gaan.

    De aanlandplicht vliegt hen naar de keel, evenals het aanwijzen van steeds meer natuurgebieden in de Noordzee en locaties voor windmolenparken. Waar natuurgebieden zijn, mag minder of helemaal niet meer gevist worden en in windmolenparken is visserij helemaal taboe.

    Vissers zijn ondernemers, zeker degenen die nu nog overgebleven zijn. Ze hebben het recht te strijden tegen maatregelen e naar hun idee onzinnig zijn. De aanlandplicht zal volgens hen de natuur en de visstand niet helpen. Nu ondermaatse vis nog overboord mag worden gezet, is er nog enige kans op overleven. Als alle vis moet worden aangevoerd, gaat zeker alles dood.

    Chefkok

    Het is een waarheid die niet te ontkennen valt, maar er is ook een keerzijde. De Britse chefkok Hugh Fearnley-Whittingstall startte in 2010 een campagne om de bijvangst van vis een halt toe te roepen. Hij wist uiteindelijk de Europese politiek te overtuigen.

    Vooral in de bodemvisserij op schol en tong, de kurk waarop de Nederlandse Noordzeevisserij drijft, is sprake van bijvangst. Dat kan ook niet anders. Vissen leven op de bodem van de Noordzee in alle soorten en maten door elkaar. Dat is een natuurlijk gegeven, maar dat wil nog niet zeggen dat er geen technische maatregelen mogelijk zijn om de bijvangst zoveel mogelijk te beperken.

    Vraag je vissers hoe groot hun bijvangst is, dan antwoorden ze daar niet graag op. Het Nederlandse onderzoeksinstituut Imares meldt in een studie uit augustus 2014 dat gemiddeld 40 procent van het gevangen visgewicht in de gemengde Noordzeevisserij ‘discard’ oftewel ongewenste bijvangst is. In de schol- en vooral tongvisserij ligt dit percentage hoger.

    Vissers zijn het gewend dat zoveel vis weer overboord wordt gezet, zoals ze het gewend waren gigantische hoeveelheden dieselolie te verstoken met hun zware vistuigen. Het grote olieverbruik – tientallen tonnen per week voor de grote kotters – was te betalen bij lage olieprijzen. Niemand leek erbij stil te staan, tot in 2008 en volgende jaren de olieprijzen praktisch verdubbelden.

    Pionier

    Sinds vorig jaar zijn de olieprijzen weer lager, maar het is dankzij het energiezuiniger elektrisch vistuig, de pulskor, dat Nederland nog een kottervloot heeft. Het opvallende is dat deze innovatie niet uit de sector zelf kwam. Technisch bureau Verburg Holland uit Colijnsplaat begon ruim twintig jaar geleden als pionier met de ontwikkeling van de pulskor. Het is dat het ministerie het bedrijf in 1998 te hulp schoot door een elektrisch vistuig voor een proef over te nemen. Het initiatief was anders doodgebloed.

    Vissers hadden niets met de pulskor die voor velen achteraf hun economische redding is gebleken. Druk van buitenaf, of dat nou economisch of politiek is, kan dus een heilzame werking hebben. Het vissen op kuitzieke, zwangere schol was jarenlang ook de gewoonste zaak van de wereld, tot grootwinkelbedrijven onder druk van actiegroepen als het Wereldnatuurfonds besloten in de kuitzieke periode geen – overigens ook nogal magere – schol meer af te nemen.

    De aanlandplicht dwingt de sector opnieuw de bakens te verzetten. Tal van onderzoeken zijn de laatste jaren uitgevoerd naar selectievere vismethoden. Er zijn ook resultaten mee geboekt. De uitdaging is te blijven zoeken naar een evenwicht tussen het vangen van zoveel mogelijk maatse, verkoopbare vis en het beperken van de nog altijd grote bijvangst. Vissers zullen daarvoor zelf wat meer in de spiegel moeten kijken met, als het even kan, steun uit de politiek en van natuur- en milieu-organisaties.