Jaarlijks geven gemeenten miljoenen uit om mensen die in de bijstand zitten weer aan het werk te krijgen.
Wat is het resultaat? Levert al dat geld ook blijvend extra banen op?Neem de Sociale Dienst Walcheren. Jaarlijks besteedt de dienst twaalf tot dertien miljoen euro aan re-integratie. Van de 768 mensen die de afgelopen twee jaar gesubsidieerd werk kregen via een re-integratiebedrijf, hebben er nu 175 langer dan een half jaar een reguliere baan. Ruim tweehonderd mensen zijn voortijdig afgehaakt.
Wie tegenwoordig om een uitkering komt vragen, krijgt die niet meer zomaar: hij moet aan het werk. En als de werkloze dat niet zelf kan vinden, wordt hij doorgestuurd naar een re-integratiebedrijf. Werkgevers die een werkloze via zo'n bedrijf in dienst nemen, krijgen daar subsidie voor.
Voor mensen die weinig of geen werkervaring hebben, is er werkproject WorkFirst. Werklozen leren er werken, is de bedoeling. "Wij zien het als assesment", zegt Charlotte Spiro van de Sociale Dienst Walcheren. "Is iemand in staat om op tijd te komen, om leiding te accepteren, om samen te werken, om niet te blowen en niet te stinken."
André Barentsen uit Vlissingen heeft het een maand volgehouden, bij re-integratiebedrijf Fourstar in Middelburg. Van tevoren had hij aangegeven dat hij last van zijn rug heeft. Een arts heeft een keuringsrapport gemaakt, maar met zijn beperking werd volgens hem geen rekening gehouden. Op het werk moest hij schroeven in zakjes doen en dozen met tijdschriften tillen. Met opzet werkte hij 32 uur in de week, met een vrije dag op woensdag. Toen hij begon, was hij al aan het solliciteren.
"Ze deden het voorkomen alsof er werk was dat geschikt voor me was", zegt hij. "Ik heb ervaring als machinebankwerker en lasser. Ze zeiden dat er een metaalafdeling en een houtafdeling waren. Die waren er niet. Er is mij aangepast werk beloofd, maar dat bleek onzin: iedereen die daar werkt, doet hetzelfde werk."
Barentsen is verbaasd dat hij naar het bedrijf is gestuurd. Hij zat nog maar zes weken in de bijstand. "Normaal sturen ze daar kansloze mensen naar toe. Het idee om mensen aan het werk te zetten, is ook hartstikke goed. Maar het blijkt niet te werken. Het is de bedoeling dat mensen erop vooruitgaan." Volgens hem is er bij het bedrijf geen speciale begeleiding.
Hij hield het een maand vol. Toen na een maand bleek dat hij minder kreeg dan een bijstandsuitkering, ging hij verhaal halen. Hij zit weer in de bijstand.
Volgens Louis Verhoof zijn er bij Fourstar een psycholoog en een zorgcoach aanwezig. Die worden bij de intake van mensen ingeschakeld. "Er is een beroepskeuze-adviseur die kijkt waar de mogelijkheden liggen van mensen. Hij beoordeelt ook of de thuissituatie van invloed is." De klachten over zijn bedrijf wijst hij van de hand. "Het kan zijn dat mensen niet gelukkig zijn omdat ze geen uitkering meer krijgen."
Aad van der Stokker begon ook met 'schroefjes in zakjes doen'. "Het is het domste werk dat er is. Na drie maanden ben ik naar de krant gestapt, toen zijn ze echt werk gaan zoeken. Ik ben bij een schoonmaakbedrijf terechtgekomen. Na een half jaar zou ik een vast contract krijgen. Vlak voordat die termijn voorbij was, kreeg ik bericht dat het niet doorging."
En zo moest hij wéér naar een ander re-integratiebedrijf. Hij deed een test voor werk in de gezondheidszorg. "Ik kreeg een telefoontje dat ze ervan afzagen." Daarna klopte hij aan bij nog een ander bedrijf, waar hij een opleiding als verzorgende zou kunnen combineren met een baan. Ook dat ging niet door. Hij is verbitterd, zegt hij, omdat hij na twee jaar re-integratie nog steeds geen uitzicht heeft op iets vasts. "Van die hele groep mensen waarmee ik ben begonnen, ben ik nog de enige die daarna ander werk heeft gekregen. Het is echt met geen pen te beschrijven."
Sorteer reacties
