MIDDELBURG - De samenhangende aanpak van de Westerschelde - toegankelijkheid, veiligheid en natuurlijkheid - is verdampt.
Het is teruggebracht tot letterlijk een heel smalle strijd tussen natuur en land over 300 hectare. Het is verworden tot een enge patstelling.Directeur Staatsbosbeheer Chris Kalden neemt geen blad voor de mond. ,,Met de Westerschelde heeft Zeeland een unieke riviermonding, met dynamiek en een volledig scala aan overgangen van zout en brak naar zoet. Kenmerkend voor die stroom is dat ook de economie er zeer toe doet. Er ligt bestuurlijk een fantastische opgave om hier de economie met de natuur te verbinden."
Dat is in de Ontwikkelingsschets 2010 (en daarna in een Scheldeverdrag) uitgewerkt in de samenhangende aanpak: én verdiepen, én natuurherstel, én grotere veiligheid (kustverdediging, scheepvaart). Afgelopen twee jaar heeft de discussie over met name natuurherstel, de zo noodzakelijke totale benadering teruggebracht tot een minuscuul iets, stelt Kalden teleurgesteld vast.
Hij vindt dat de natuurlijke betekenis van de Westerschelde - met de Dollard het enige resterende echte estuarium in Nederland - ondergeschikt is gemaakt aan deelbelangen. "Dan ben je verkeerd bezig." Volgens hem gaat het in de discussie vooral om macht en emotie. "Het aantal hectares dat aan de landbouw wordt onttrokken is niet wezenlijk en het gaat ook niet over het instrument onteigenen."
Als voorlopig resultaat van de discussie zet minister Verburg van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit - het departement waar Kalden als secretaris-generaal de scepter zwaaide - een commissie onder leiding van de ervaren bestuurder Ed Nijpels aan het werk. Die moet uitzoeken of voor natuurherstel in de Westerschelde andere oplossingen zijn dan ontpolderen. "Dat is een hell of a job. Ik wil hem zeer aanraden terug te gaan tot de kern van de zaak", geeft Kalden ongevraagd advies.
Het vinden van alternatieven mét draagvlak voor natuurherstel acht de directeur Staatsbosbeheer zeer lastig. ,,Er is geen soort ei van Columbus. Als je teruggaat naar de samenhangende benadering, dan is de eenvoudigste oplossing onteigenen en ontpolderen. Maar die is belast door de discussie."
Hij beklemtoont dat ontpolderen niet uitgesloten kan worden. ,,De emotie van 1953 respecteer ik, evenals de gevoelens over het opofferen van goede landbouwgrond." Maar je moet over natuurherstel ook nuchter zijn, merkt Kalden. "Je moet niet al je gevoelens op de vierkante meter projecteren, anders wordt het nooit wat."
- In de PZC van morgen een uitgebreider interview met Kalden
Sorteer reacties
