Esmeralda Akdag uit Middelburg, pas afgestudeerd als onderwijzeres, won een wedstrijd die de PZC had uitgeschreven en kreeg een blik achter de schermen van Concert at Sea.
door Esmeralda Akdag
Met donkere wolken boven ons hoofd maar in het bezit van een stralend humeur reden we zaterdagmiddag naar de bekende locatie aan zee. Dit jaar was ik met een heuse missie op weg naar Concert at Sea. Dankzij mijn verhaal over mijn hechte band met de Goden der Zonneschijn, mocht ik een verslag over het muziekfeest schrijven.
Toen ik hoorde dat mijn bijdrage aan de wedstrijd de winnende bleek te zijn, stond ik te stuiteren van ongeloof. Ik zag mezelf al gewapend met pen, papier en journalistieke blik een diepgaand interview afnemen. Maar terwijl we richting de goed beveiligde artiestenruimte liepen, voelde ik een gezonde spanning door mijn lijf gieren. Vragen stellen, schrijven en luisteren tegelijk blijkt geen eenvoudige opgave.
Direct bij aankomst besloot ik: mocht ik uitgekeken zijn op het onderwijs en mijn schrijversdroom bij een anonieme utopie blijft, dan word ik artiest. Het 'backstagegebied' was ingericht als eendaags vakantieoord, waar je de ene Bekende Nederlander na de andere tegen het lijf loopt. De hangmatten keken uit over de kabbelende golfjes, de zitzakken zagen er uitnodigend uit en de barbecue verspreidde een heerlijke geur. Niets wees erop dat enkele meters verderop 55.000 mensen stonden te genieten van goede muziek.
,,De sfeer is hier erg gemoedelijk en familiair", vertelde Trijntje Oosterhuis na afloop van haar optreden, waarbij zelfs een serieus kijkende beveiligingsman stond te swingen. ,,Optreden in een klein theater of spelen op een groot festival als Concert at Sea is totaal verschillend, maar het heeft elk zijn eigen charme."
Paskal en Bas van mede-organisator Bløf aten 's middags op hun gemak een broodje en vertelden over de aanloop naar het festival die meer ontspannen was dan vorig jaar. ,,Je kunt wat makkelijker terugvallen op routine." De weersvoorspellingen hadden ze wel goed gevolgd. ,,Ik ben weer helemaal op de hoogte van allerlei bestaande weersites", lachte Bas.
De spanning om de special guest die later op de dag zou optreden werd er goed in gehouden. Wie er voor een volgend jaar op het verlanglijstje stond, wilde Bas wel vertellen: Coldplay of Keane. ,,Maar", voegde hij eraan toe, ,,die zijn wel duur. Dan krijg je alleen de zanger. Dat is goedkoper." En voor drie nummers kwam Tom Chaplin, de zanger van Keane, inderdaad het podium op. Het publiek was verrast maar zong al snel mee met de bekende nummers. Ook ik was verrast - ondanks mijn haarscherpe intuïtie had ik eerder die middag de hint van Bas toch maar mooi gemist.
VanVelzen vertelde later dat hij erg onder de indruk was: ,,Ik snap echt niet waarom al die mensen met mij op de foto willen, maar als ik Tom Chaplin dan zie, wil ik dat ook!" VanVelzen vond het een eer om op te treden. ,,Het is heel indrukwekkend. Als je al die mensen ziet, stokt je adem wel even. Je moet moeite doen om jezelf onder controle te houden"
Bløf sloot de avond af. ,,We hebben getwijfeld over dit nummer, want na een hele dag droog weer, is dit wel de goden verzoeken", riep Paskal. Na de laatste tonen van het nummer Harder dan ik hebben kan raakten de eerste druppels dan ook de grond. De Goden der Zonneschijn deden hun best, maar verloren uiteindelijk eervol.
'Vragen stellen, schrijven en luisteren tegelijk blijkt geen eenvoudige opgave'
