article
1.6491940
VLISSINGEN - Nu is Barbara Puskaric (65) dan echt erevoorzitter van stichting Dunya.
Echt afscheid nemen van Dunya doet Barbara nooit
VLISSINGEN - Nu is Barbara Puskaric (65) dan echt erevoorzitter van stichting Dunya.
http://www.pzc.nl/regio/walcheren/echt-afscheid-nemen-van-dunya-doet-barbara-nooit-1.6491940
2016-10-04T19:25:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6492153.1475608931!image/image-6492153.JPG
Vrijwilligerswerk,Stichting Dunya,Maatschappelijk steunpunt,Taalles,Barbara Puskaric,hermes,Vlissingen
Walcheren
Home / Regio / Walcheren / Echt afscheid nemen van Dunya doet Barbara nooit

Echt afscheid nemen van Dunya doet Barbara nooit

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Barbara Puskaric.
      Fotograaf
    VLISSINGEN - Nu is Barbara Puskaric (65) dan echt erevoorzitter van stichting Dunya.
    Ik kan ook niet helemaal niets doen! Zo zit ik niet in elkaar.

    Dinsdag werd ze gehuldigd voor elf jaar inzet voor het Vlissingse taallesnetwerk en maatschappelijke steunpunt dat Dunya óók is. Met een lunch met de vrijwilligers in het buurtrestaurant in Het Vlot, bloemen en lof. Maar écht afscheid nemen van Dunya?

    Sociale voelsprieten

    "Dat is heel moeilijk", erkent Puskaric, ook al woont ze al weer vijf jaar in Kroatië. Ze is twee keer per jaar in Vlissingen en heeft wekelijks drie keer skype- en mailcontact met Janny Berg, met wie ze Dunya begon. Een echte nieuwe voorzitter is er ook nog niet. "We hebben iemand die het taalonderwijs heel goed kan besturen, maar we hebben ook iemand nodig met sociale voelsprieten die weet heeft van de andere zaken die bij de cursisten spelen." Die doorvraagt als iemand verschijnt met een blauw oog of let op tekenen van depressie, bijvoorbeeld. Bij de anderstaligen die bij Dunya les krijgen, speelt vaak meer dan de wens tot inburgering. "Taal is de sleutel. Maar Dunya is meer dan een school", zegt Puskaric.

    Aandacht van 'boven'

    In Kroatië woont ze dicht bij de Hongaarse grens in een dorpje met amper honderd inwoners. Ook dáár is ze weer actief voor een stichting die oudere mensen bijstaat. "Met avondjes uit en reisjes. Ik help mensen in het dorp met boodschappen en bloeddruk meten en zo. En ik geef voorlichting op scholen en bij instellingen, over huiselijk geweld en oudermishandeling. Ik kan ook niet helemaal niets doen! Zo zit ik niet in elkaar." Haar wens voor Dunya? "Het zou fijn zijn als we wat steun zouden krijgen. Nu moeten we ons altijd aanpassen aan de financiën. Meer aandacht van 'boven', van het gemeentebestuur, zou fijn zijn. Raadsleden, die zien we hier nooit. Laat ze maar eens komen, dan zien ze dat Dunya inderdaad nodig is."