Twintig hectare 'heel goede' landbouwgrond heeft Salomon Kluijfhout (83) uit Dishoek liggen achter de duinen van Westduin. Precies op de plaats waar het waterschap twaalf hectare natuur wil aanleggen, en een ravotbos.
"Alles op alles hebben we gezet om de grond via een minnelijke schikking te verwerven", zegt André Marinisse namens het waterschap. "Eerst bij meneer aan de keukentafel, later via een gespecialiseerd bedrijf. Dat gaat moeizaam. En ons plan is door het merendeel van de omwonenden positief ontvangen. Er klonk zelfs applaus. Alleen hebben we wel groen licht nodig van de grondeigenaar."
En dat geeft Kluijfhout niet. De lap grond is al bijna 75 jaar in zijn familie en hij wil het op zijn beurt doorgeven. "Het is lekkere grond om te bewerken. Ik doe niets liever dan boeren."
Geld, daar gaat het hem niet om. "Een boer moet land hebben. Met wat ze bieden kan ik geen nieuwe grond kopen. Hier in de buurt al helemaal niet. D'r is niks. Ze hebben me nog grond geboden achter Arnemuiden, maar zie je me daar al op mijn trekker naartoe gaan? Ik hoor hier. Mijn grond verkoop ik niet. Aan niemand."
"Mensen gaan zich aan land hechten als het al generaties lang in de familie is", analyseert Marinisse. "Daar heb ik ook alle begrip voor. Maar ik moet gewoon compenseren in het achterliggende gebied. Dat kan niet ergens anders."
Kluijfhout, die in het verleden al vaker land heeft moeten afstaan, raakt hoe dan ook zijn land kwijt. "Het zal een hele procedure worden, maar een onteigening is nog nooit afgewezen. En dan komt meneer er slechter van af dan met ons eindbod."



Sorteer reacties











