De boot van de lijndienst naar Rotterdam ligt klaar bij de Spijkerbrug voor vertrek naar Rotterdam. Op de voorgrond de Dokbrug, linksboven de Rouaansekaai en rechts is het Oostindisch Huis te zien.foto Zeeuws Archief
Op 17 mei 1940 werd een groot deel van Middelburg door oorlogsgeweld
verwoest. De serie Middelburg 1940 en de website
www.pzc.nl/Middelburg1940 laten de vooroorlogse stad herleven.
Mijn wiegje was geen stijfselkissie, maar een mooi pitriet geval van de
firma Goudswaard in de Korte Noordstraat. Het stond op de Veersesingel 152,
vlakbij Kinderzorg, waar ik in 1930 geboren werd en tot 1959 woonde. Ik had
daar een heel prettige jeugd, speelde met mijn poppen, voerde eenden in de
vest of ging naar mijn grootouders die naast ons woonden. Mijn school,
school J, was vlakbij, kortom wat wil je nog meer."
Zo begint
Wil Braat-Jongepier uit Vleuten haar brief met jeugdherinneringen. Vader
Jongepier was een geboren en getogen Middelburg. Haar moeder was een
Rotterdamse, maar was met haar ouders naar Zeeland gekomen toen haar vader
bij oliemaatschappij Caltex ging werken. "In de grote vakantie ging ik
regelmatig met mijn ouders naar familie van moeder in Rotterdam. De reis
werd soms met de trein gemaakt, maar ook wel met de Middelburgse boot. We
vertrokken dan om acht uur bij de Spijkerbrug en waren om een uur of vijf in
Rotterdam. Het was wel een uur of negen varen. Van Middelburg ging het naar
Veere en dan via Zierikzee naar Dordrecht. Eindpunt was de Boompjes in
Rotterdam."
Voor een kind van een jaar of acht was de reis een
hele belevenis, zeker als het slecht weer was. "Moeder nam een rieten
reismand mee, vol met brood voor onderweg. Ik herinner me dat er ook vee mee
ging. Voor de veemarkt in Rotterdam. De dekknecht moest die dieren verzorgen.
" Rotterdam was voor een jong meisje uit het Middelburg van de jaren
dertig een compleet andere wereld. "Het was voor ons echt de grote
stad. Ik herinner me nog dat we naar Diergaarde Blijdorp gingen, het oude
Blijdorp. Prachtig vond je dat", vertelt Wil. Thuis heeft ze nog een
foto waarop ze met haar moeder bij de giraffen staat.
De oorlog
zette het leven op zijn kop. "De dag na de Duitse inval op 10 mei kwam
mijn oom, als militair in Middelburg gelegerd, door een dienstongeval om het
leven. De hele familie was in rep en roer en het werd nog erger toen we voor
17 mei moesten evacueren naar Sint Laurens. Na de capitulatie gingen we
terug naar Middelburg. Ons huis had geen schade had opgelopen. Zo goed
mogelijk pakten we het gewone leven weer op." Haar ouders raakten
betrokken bij het verzet. Leden van de verzetsgroep werden opgepakt.
"Vijftig jaar later heb ik bij het NIOD de Duitse verhoren van de
arrestanten gelezen, daarin stond de naam van mijn vader vermeld. Waarom ze
hem indertijd niet hebben opgehaald is mij een raadsel, maar één ding weet
ik zeker: mijn vader heeft toen geluk gehad. In oktober 1944 kwam ons huis
onder water te staan. We verhuisden toen naar een oom op de Dam en later
naar de Loskade. Tussen de beschieting van Middelburg door, ging mijn vader
op het Bolwerk naar ons huis kijken. Hij wist niet wat hij zag, de
bovenverdieping was zwaar beschadigd. Aannemer de Pagter heeft het weer
bewoonbaar gemaakt en in de loop van 1946 konden we terug naar de 'Siengel'."
