beeldbank.zeeuwsebibliotheek.nl foto Beeldbank Zeeuwse Bibliotheek" />
De Vlissingsestraatbrug met rechts het Vlissingsch Wagenplein in 1938. Links café De Vriendschap op de hoek van de Teerpakhuizenstraat. In de Beeldbank van de Zeeuwse Bibliotheek zijn ook foto's te vinden van de buurt eind jaren zestig: beeldbank.zeeuwsebibliotheek.nl foto Beeldbank Zeeuwse Bibliotheek
De zesde klas van de gereformeerde school aan de Gravenstraat. Willem Willeboordse staat achteraan in het midden. Links meester P. Schoonaard en uiterst rechts het schoolhoofd T. Winter. foto collectie W. Willeboordse
1/2
Vandaag de dag is 't het drukste verkeersknooppunt van de stad: de kruising Blauwedijk- Groene Woud-Poelendaelesingel.
Het is nauwelijks voor te stellen dat hier ooit een volksbuurtje was. Het Vlissingsch Wagenplein moest eind jaren zestig wijken voor wegenbouw toen de Schroebrug werd aangelegd.Het was een bonte verzameling mensen die voor de oorlog het Vlissingsch Wagenplein bevolkte, herinnert Willem Willeboordse (1927) zich. Hij woonde zelf op nummer 5 naast de winkel waarin zijn moeder, Cornelia Suzanna Willeboordse-Cevaal, een 'grossierderij en melkhandel' had. Zijn ouders kwamen uit Souburg en waren in de jaren twintig naar Middelburg gekomen omdat ze de zaak aan het Wagenplein konden overnemen. Willem, genoemd naar zijn vader, werd er geboren, als eerste van zeven kinderen.
Hij kan zich de bewoners van de achttien panden aan het plein na driekwart eeuw nog voor de geest halen. Zoals de Chinese 'pindamannetjes'. "Ze konden erg boos worden als jongens 'sjing-sjang- sjoeng' naar ze riepen. Dat scheen een vloek te wezen in het Chinees."
Er waren twee cafés. "In één daarvan trad de straatmuzikant Willem Leiendecker op, beter bekend als Koperen Ko." Later ging Leiendecker naar Rotterdam en inspireerde Wim Sonneveld tot het typetje Nikkelen Nelis. Minstens zo beroemd in Middelburg was orgelman Jan Pluijmers met zijn Mina. "De mensen waren arm, maar het was een door en door gezellige buurt. Als mijn moeder in het kraambed lag, kwam er altijd wel iemand met een pannetje soep langs." Rond het Wagenplein lagen inmiddels verdwenen straten als de Teerpakhuizenstraat en de Winterstraat. "In de Winterstraat stond het café van Gerrit Rinkel met een prachtig Mortierorgel. Ik heb er vaak voor het raam gestaan om te luisteren. Prachtig! Helaas werd het café in de oorlog door een Engelse bom getroffen."
Via de Vlissingsestraatbrug, aan het einde van de Vlissingsestraat, kwam je op het plein. Om de Blauwedijk te bereiken moest je een trappetje op. Winkelier Weezepoel ('hij liep met een handwagen'), kuiper De Konink, het gezin Otto, Ko Adam met zijn gezin, Dolph van de Weele, Geelhoed en vader Pundke met zijn dochters. Willem ziet de buurtbewoners uit de jaren dertig zo weer voor zich. Van sommigen herinnert hij zich vooral de geur. "Er woonde een familie die het met de hygiëne niet zo nauw nam. Die rook je van verre al aankomen. Ik werd gewoon misselijk van de lucht. Van mijn moeder mocht ik niks van ze aannemen."
Willem ging naar de gereformeerde school aan de Gravenstraat. Na de avondhandelsschool werkte hij op verschillende adressen totdat hij in 1947 als dienstplichtige naar Nederlands-Indië werd gestuurd. In 1950 keerde hij terug naar Nederland. En hoewel dienstplichtigen was beloofd dat ze hun oude baan terug zouden krijgen, was er voor Willem geen werk. Een majoor regelde voor hem een baan in de kantine in het militair hospitaal in Utrecht. In 1952 kwam er een baan vrij in Middelburg. Totdat hij met de VUT ging in 1986 heeft hij in de kazerne aan de Zuidsingel gewerkt.
Sorteer reacties
