Vechten over de bezoekregeling. Ruzie over het ouderschapsplan.
Wanneer emoties in de weg zitten, kan dat soms jaren doorgaan. Volgens Jacqueline Schot moeten ouders die gescheiden zijn vooral beseffen dat ze geen partners meer zijn, maar wel ouders blijven."Vaak is het geen onwil, maar werkelijk onmacht. Ik zie regelmatig mensen die niet weten hoe ze moeten omgaan met de emoties die met een scheiding te maken hebben." Het lastige is dikwijls dat één van de twee niet om een scheiding heeft gevraagd. "Die blijft soms hangen in verdriet, wrok en haat." Daar is volgens Schot maar één oplossing voor: "Je moet je eroverheen zetten. En als dat niet lukt, moet je hulp zoeken."
Als scheidingsbemiddelaar wil de Middelburgse haar kennis over de ontwikkeling van kinderen inzetten. "De meeste mediators zijn jurist, ik ben pedagoog. Met het juridische proces houd ik me eigenlijk niet bezig."
Schot is haar praktijk begonnen nadat ze tijdens haar werk bij de GGD Zeeland zag dat kinderen veel last kunnen hebben van een scheiding. "Logisch, want ze zijn loyaal naar beide ouders toe. Vaak voelen kinderen zich schuldig. Ze denken: 'Ik heb niet goed geluisterd' of 'Ik ben stout geweest'. Je moet kinderen heel goed duidelijk maken dat het niet hun schuld is."
"Los van het feit dat papa en mama niet meer samen zijn, veranderen meestal ook een hoop praktische dingen. Soms verhuizen ze naar een andere buurt of school en vaak wordt het financieel ook wat minder. Niet dat je daar een levenslang trauma van oploopt, hoor. Maar een echtscheiding blijft ingrijpend voor een kind."
Toch zijn het niet de kinderen, maar de ouders waarmee de pedagoge aan de slag gaat. Gescheiden ouders bewijzen hun kind een grote dienst door normaal met elkaar om te blijven gaan. "Als dat niet kan, worden kinderen vaak de boodschapper. Ouders zeggen negatieve dingen over elkaar, maar een kind houdt van allebei."
Schots eerste stap is zoeken naar de angel waardoor een of beide ouders in het conflict is blijven hangen. "Vaak zit het probleem nog in de scheidingsmelding. Vooral als de één door de ander is verlaten, komen verdriet, boosheid en onbegrip naar boven. Het is belangrijk dat ze voelen of zien dat die ander daarnaar luistert."
Ook confronteert ze cliënten met de vraag waarom de ander - waar je ooit van hebt gehouden - je grootste vijand is geworden. "Misschien heb je de pest gekregen aan iemands eigenschappen. Maar je kind kan erg veel op die ander lijken. Het kan dat je onbewust signalen afgeeft, dat je het eigenlijk maar vervelend of lastig vind dat jouw kind dezelfde creativiteit of dezelfde slordigheid heeft als zijn vader of moeder. Dat is schadelijk voor een kind. Het kan invloed op zijn zelfbeeld hebben. Als ik dat zeg, zie ik ouders echt schrikken."
De mediator vindt dat deel van haar werk spannend. "Het blijft zoeken naar het omslagpunt waarop ouders zeggen: 'Laten we het eens loslaten.' Want ouders houden allebei wél van hun kind en ze willen ook het beste voor hun kind."
www.jacqueline-schot.com
Sorteer reacties
