MARIEKERKE - Je komt er nauwelijks een auto tegen. Want Mariekerke ligt niet langs een doorgaande weg.
Het gehucht, verborgen in de driehoek tussen Meliskerke, Grijpskerke en Aagtekerke is slechts bereikbaar via smalle polderwegen. En toch is het er dezer maanden een drukte van belang. Mariekerke groeit steeds meer uit tot recreatieoord, waar boeren de toerist in alle rust trakteren op de ambachtelijke aspecten van het buitenleven.De zondagsrust wordt er nog volop gerespecteerd. Maar op alle andere dagen van de week lopen kampeerders er af en aan. En strekken fietsers die het Walcherse platteland verkennen, blijmoedig de benen. Op het terras van IJsboerderij De Koehoorn likken ze aan het enige echte Zeeuwse babbelaarijsje. En daar schuin tegenover, in de winkel van Kaasboerderij Mariekerke, kiezen ze uit acht soorten rauwmelkse boerenschapenkaas.
Alles van eigen makelij. En dat zijn dan nog maar twee van de vele ambachtelijke attracties waarin de twee boerenbedrijven zich de afgelopen jaren meer en meer hebben gespecialiseerd. Ze verkopen vlees van eigen runderen, streekproducten uit heel Zeeland, en bloemenbonnen waarmee je alle gewenste kleuren uit de bloeiende akkerranden weg mag plukken.
En om nog maar eens wat te noemen: je kan er ook gewoon kamperen. Mocht op de ijs- of de kaasboerderij geen plek meer zijn, dan biedt Mariekerke de vakantieganger nog drie andere boerderijen waar de tent kan worden neergezet. Althans, wanneer ruim op tijd gereserveerd wordt. Want alle vijf minicampings zijn in deze tijd van het jaar wekenlang volgeboekt.
En dat terwijl de gemeente Veere dit jaar mogelijkheden heeft geschapen het kamperen bij de boer drastisch uit te breiden: van 15 standplaatsen per boerderij naar 25. Drie boerenbedrijven bij Mariekerke mochten de gelegenheid meteen te baat nemen. Daarmee kwamen er in totaal dertig standplaatsen bij.
Al met al telt het poldergehucht nu meer dan honderd kampeerplaatsen, bevolkt door complete gezinnen, veelal ouders met kleine kinderen. Ze bivakkeren tussen koeien, schapen, geiten, pauwen, kippen en ander kleinvee, tussen speelveldjes, schommels, wippen en ander speeltuig. En de boeren? Die doen ondertussen ook nog aan veehouderij en akkerbouw.
Want zonder vee geen rauwmelkse schapenkaas, geen vers rundvlees, en al evenmin ambachtelijk boerenijs. En zonder akkerbouw geen voer voor al die beesten.
De familie De Korte heeft er de handen vol aan. Vader Ko, moeder Nelleke, zoon Jan en schoondochter Lydia runnen samen de boerderij, annex schapenkaasmakerij, annex mini-camping, annex streekproductenwinkel. En als het zo uitkomt, doen ze er ook nog rondleidingen bij. 't Is hard werken. Twee keer per dag de schapen melken. Drie keer per week aan de bak om kaas te maken, steeds weer met andere kruiden erbij. Maar het loont. Met het jaar neem de omzet toe. Zeker dit jaar, nu het aantal kampeerplaatsen flink is uitgebreid.
Om in de stijgende behoefte aan schapenkaas te voorzien, wordt de kudde uitgebreid. "Zeven jaar geleden", zegt Nelleke de Korte, "begonnen we met veertig schapen. Dat werden er zestig, zeventig, negentig. Nu hebben we er honderd. Daar willen we er nu weer wat bij. Want elke keer komen we toch weer kaas tekort."
Het product bereikt de klanten niet alleen via de eigen winkel. Ook elders in Zeeland, en daarbuiten, verkopen winkels schapenkaas uit Mariekerke. En menig restaurant zet het op de kaart.
