Home / Regio / Schouwen-Duiveland / 'Je voelt contact heen en weer knetteren'

'Je voelt contact heen en weer knetteren'

Foto's
1
  • Afbeelding
    Beschrijving
    Betty Zwanink gedenkt het leven van een overledene met een verhaal waarin de herinneringen van nabestaanden zijn verwerkt. foto Dirk-Jan Gjeltema

In een serie besteedt de PZC aandacht aan verschillende aspecten rondom de dood. Deze week: de uitvaartspreekster. Ze vraagt altijd om foto's van de overledene en praat met alle nabestaanden, inclusief de kleinkinderen. "Ik leef me helemaal in. De persoon zit in mijn hoofd vanaf het eerste gesprek met de nabestaanden tot na de uitvaart." Betty Zwanink is uitvaartspreekster. Zij gedenkt het leven van een overledene tijdens uitvaarten waarbij geen dominee of pastoor is betrokken.


Zwanink: "Het betreft vaak mensen die bij een kerk waren aangesloten maar daar zelden heen gingen. De nabestaanden vinden een kerkelijke uitvaart niet bij hun dierbare passen, maar willen toch graag dat hij of zij herdacht wordt."

Betty, die actief is op Schouwen-Duiveland en de Bevelanden, ervaart in de praktijk dat zij vaker wordt ingeschakeld. De 66-jarige vrouw is bijna negen jaar actief als uitvaartspreekster, na een heel ander beroep te hebben uitgeoefend. "Vroeger runde ik een café-restaurant in Goes."

In die tijd reeds dacht Betty regelmatig na over de dood en las alles wat daarmee te maken heeft, inclusief rouwadvertenties. "Ik denk en hoop dat er na dit leven meer is, maar ik kan het niet omschrijven." Nadat ze haar horecabedrijf van de hand had gedaan, begeleidde ze als vrijwilligster terminale patiënten die thuis wilden sterven.

Haar ware bestemming ontdekte Betty toen ze een vriendin bijstond wier vader overleed. "Tijdens die uitvaart sprak iemand van het Humanistisch Verbond. Ik voelde gelijk dat ik dat ook wilde." Tijdens haar werk is Betty vooral bezig met het leven van de overledene en het verdriet van de nabestaanden. "Ik kom aan huis wanneer de overledene is verzorgd en de eerste praktische zaken zijn geregeld. Tijdens het gesprek, waarbij bij voorkeur alle nabestaanden aanwezig zijn, stel ik vragen waardoor mensen gevoelens gaan spuien. Ze diepen herinneringen op waarom we soms met zijn allen lachen of huilen. Het mooiste is wanneer familieleden elkaar herinneringen gaan vertellen. Dan voel je het contact heen en weer knetteren."

De informatie, die ze op deze manier krijgt, verwerkt Betty in een verhaal waarmee ze tijdens de uitvaart het leven van de dierbare gedenkt. Centraal daarbij staan respect en herkenbaarheid.

Betty Zwanink: "Ik besteed aandacht aan iemands leuke maar ook minder prettige kanten. Maar nooit oordelend of negatief, want de nabestaanden moeten een goed gevoel houden."

De uitvaartspreekster probeert altijd om ook hen direct te betrekken bij de uitvaart. "Door het voorlezen van een gedicht of herinnering of een kaarsenritueel van de kleinkinderen."

Soms is een uitvaartbijeenkomst ook voor haarzelf erg aangrijpend. Wanneer iemand door zelfdoding om het leven kwam bijvoorbeeld, of bij jonge kinderen die zijn overleden.

Toch wil Betty Zwanink haar werk blijven doen zolang dat geestelijk en lichamelijk mogelijk is. ,,Het is heel mooi om te doen omdat het veel betekent voor de nabestaanden."