RENESSE - Op vier kilometer van Sluis gebeurde het. De kilometerteller op de fietsen van Steven Groothuismink (28) en Marlous van der Veen (31) uit Groningen sprong op 40.000. Na 3,5 jaar 'wereldtrappen' komt de finish in zicht.
Na 21 landen te hebben doorkruist, staat de tent van het tweetal zondag een nachtje op camping De Oase in Renesse.Ze hebben de hele reis lang 'alleen maar leuke mensen ontmoet'. In Iran bijvoorbeeld was er geen automobilist die niet stopte om te informeren of alles oké was. Ze mochten bij mensen thuis slapen, kregen te eten of anderszins een gastvrije ontvangst. Ook de Renesser campingeigenaar Herman van Oost en wethouder toerisme Ad Verseput van Schouwen-Duiveland laten zich niet onbetuigd. Ze zwaaien de fietsers spontaan uit met een bijdrage voor het goede doel dat Groothuismink en Van der Veen aan hun trip hebben gekoppeld: een kindertehuis in Nepal waar de fietsende Groningers tijdens hun tocht vijf maanden als vrijwilliger hebben gewerkt.
Het avontuur van het duo begon op 15 mei 2005. Na eerder India en Vietnam te hebben bezocht, besloot het stel voor langere tijd op reis te gaan. Op de pedalen. ,,Omdat dat ons een leuke manier van reizen leek. Je ziet dan niet alles van achter het raampje van een bus of trein. Op de fiets beleef je het intenser", vertelt Van der Veen. Groothuismink vult aan: "En we hadden de tijd. Tijd was van geen enkel belang."
Hij zette een punt achter zijn baan bij Jeugdzorg Twente. Zij trok een streep onder haar werk als juf op een basisschool. Het eerste doel was Kathmandu, waar de fietsers hun zinnen hadden gezet op het leveren van een bijdrage aan Noble House; het kindertehuis waar ze in een paar maanden tijd de opvang zagen groeien van vier naar 21 kinderen. ,,Zo mooi om te zien. En als je dan, zoals wij, gisteren in Brugge bent en vandaag door Zeeland fietst, dan zie je ook hoe goed wij het hier hebben. Dat gun je iedereen."
Van der Veen en Groothuismink deden onder meer Australië, Zuid-Europa, China, Thailand en Turkije aan. Het mooiste land? "Dat kan ik niet zeggen. Ik heb zoveel moois gezien", reageert Van der Veen. Groothuismink genoot vooral van de keren dat ze afweken van toeristische routes en zo in aanraking kwamen met mensen die ondersteboven waren van de ontmoeting. Vrouwen die verbaasd aan de haartjes op zijn armen trokken. Mannen die met verwondering zijn lichaamslengte aanschouwden. ,,Zo puur. Dat blijft me altijd bij." Zowel fysiek als geestelijk was de tocht wel eens zwaar. De Himalaya op trappen, is geen dagelijkse kost. En ook de vele indrukken moesten nu en dan met een weekje niets doen verwerkt worden. ,,Maar we hebben er elke dag plezier in gehad."
Het laatste restje wacht deze week. Vrijdag wordt de tent voor de laatste keer opgeslagen, op 25 kilometer afstand van thuisbasis Groningen. Daar kunnen mensen die meegeleefd hebben zich bij hen voegen, zodat er gezamenlijk gefinisht wordt. Van der Veen kan na de meivakantie weer als juf op haar oude stekkie terecht. Groothuismink heeft ook alweer een ijzer bij zijn oude werkgever in het vuur liggen. Ze hebben, ondanks hun prachtervaring, zin om hun oude leven op te pakken.
Om daarna weer te gaan reizen? Van der Veen: "Er zijn nog heel veel mooie plekjes op de wereld. Maar of we ooit weer zo lang weg zullen gaan, dat weten we nog niet."
www.wereldtrappers.nl
