ZIERIKZEE - Hij slaapt er al drie maanden bijna niet meer van. Zaterdag valt het doek.
Ko Hogerheijde (60) stopt na veertig jaar met zijn viswinkel aan de Mol in Zierikzee. Het gaat niet meer. Lichamelijk is het voor Ko en zijn vrouw Marieke niet meer op te brengen. Opvolgers zijn er niet. De beide zoons Marien en Guus voelen niks voor vis. Marien is als geluidstechnoloog verbonden aan de Klankspeeltuin aan het IJ in Amsterdam en Guus is geluidstechnicus bij de musicalproducties van Van den Ende. Ko is trots op ze en neemt hen zeker niet kwalijk dat ze niet in zijn voetsporen treden. "Maar dat ik zelf helemaal moet stoppen doet wel heel veel zeer. Ik weet ook me God niet wat ik straks moet gaan doen. Als ik nou goede medewerkers had kunnen vinden, had ik wat geleidelijker kunnen afbouwen. Zoals mijn vader destijds ook heeft gedaan", zegt Ko.
Hij heeft zijn best gedaan jonge, enthousiaste mensen te vinden, maar ze blijken er niet voor te porren. 'Vis stinkt', dat negatieve imago kleeft nou eenmaal aan zijn nering. Dat weet Ko ook wel, maar het blijft een mooi beroep. "En als ik in het verleden toch eenmaal hulpjes binnen had, dan bleven ze ook jarenlang tijdens hun hele schooltijd bij ons. Trouwens mijn zoon Guus heeft toch zeker ook dertien seizoenen meegeholpen hoor. Daar kijk ik met plezier op terug."
Met de sluiting van Vishandel Hogerheijde komt een einde aan een eeuwenlang begrip in Zierikzee. Het begin van Hogerheijde en vis in deze stad ligt in 1791. Met recht een bedrijf van vader op zoon dus.
Maar nu wordt het vlees. De viswinkel aan de Mol is overgenomen door Johan Brouwer, die zijn slagerij Ornee-Bolier uit de Sint Domusstraat naar deze A-locatie verplaatst. "Ik ben in elk geval blij dat het een verswinkel blijft. Dat is goed voor Zierikzee", zegt Ko Hogerheijde. Zelf zal hij daar overigens niet de grootste klant worden. "Ik eet meestal twee keer per dag vis. Een scholletje, een scharretje, maar het liefst paling, gebakken of gestoofd. Kreeft? ach, ik lust het wel, maar dan heb ik nog liever een stevige krab."
Dat hij destijds het bedrijf van zijn vader overnam, was geen kwestie van moeten. "Ik heb er zelf voor gekozen, nadat ik eerst Frans had gestudeerd." Ko kwam eind jaren zestig voor vast in het bedrijf en nam in 1973 de volledige bedrijfsvoering over. Hij heeft veel zien veranderen in die tijd. "Vis was goedkoop, volksvoedsel. Nu is het duur en een delicatesse voor een ander soort publiek. Maar dat gaat allemaal geleidelijk. Daar groei je vanzelf in mee."
Deed Ko zelf in het begin nog de inkoop op de visafslag in Colijnsplaat. Dat nam al snel te veel tijd in beslag en daar heeft hij dus een commissionair voor. Hij zag zijn klantenkring vooral 's zomers flink uitdijen met het toenemen van het toerisme. Tot de vaste klanten horen heel wat Duitsers met een tweede woning op Schouwen-Duiveland. "Ik weet niet of ze echt grotere liefhebbers zijn dan de Hollanders, maar wat ze hier aan vis kunnen krijgen, vinden ze in elk geval lekkerder."
Lag de nadruk vroeger op de verkoop van verse vis, tegenwoordig moet het bedrijf het vooral hebben van hapklare producten als haring en kibbeling. Bij voorkeur voor consumptie ter plekke. "We zijn in dat opzicht ook veel meer een verlengstuk van de horeca geworden. Soms vergen klanten wel eens wat te veel: het moet vers gebakken zijn, het moet warm zijn, maar ze moeten er niet op hoeven te wachten."
Veertig jaar vishandel is een intensief bestaan geweest. "Een dag van twaalf uur werken, was een soort vakantiedag. 's Winters kon ik wel tot zes uur 's ochtends in bed blijven, maar in het seizoen was het toch om vier à vijf uur opstaan. Dan worden het lange dagen. Maar ik heb het altijd ontzettend graag gedaan. Alleen die regelgeving tegenwoordig. Daar word je helemaal beroerd van. Alles registreren betreffende de koeling. Terwijl ik echt zelf wel kan voelen of alles goed gekoeld staat hoor."
In die veertig jaar is Ko twee keer een week op vakantie en twee daagjes naar Parijs geweest. "Nou heb ik die vakanties ook niet zo gemist hoor. Een beetje fietsen en zwemmen hier is ook goed."
Misschien dat hij straks toch eens wat vaker Frankrijk in trekt. Dat zal Marieke ook prettig vinden, denkt Ko. "Maar zij weet zich straks beter te vermaken dan ik. Zij is ook zo handig op de computer. Nou ja, ik zit wel graag in een trein, dus we zullen wel zien." Verder kan hij altijd nog gaan lezen. Zijn kast staat vol met boeken van onder meer Hubert Lampo. "Ja, fijne schrijver, maar die heb je ook in een keer uit."
