Volledig scherm

Het meêst Zeêuwse durp (audio)

Decembermaend. Tied van uren, daehen, maenden, jaeren! Wan de tied vliegt vôbie en ons vliehe mee! In deze maend ebb’ik aoltied een bitje heimwee nè vroeger, toen de dag, de weke, nog lang duurde vô je gevoel. Ik bin om die reden nog es een keertje deu Biggekerke, Béékerke, Béékeu, gelope. Het durp wi ik nie gebore, mè wè getohe bin. Duzende voetstappen staen d’r van me, onderde herinneringen. Vee te vee om in eên “stikje” ( ons noeme dat zelf een column!) te beschrieven. Een hreep uut m’n overlopende “herinneringsimmer”.

Het Kerkplein, Béékerke-centrum, roept alleên â vee bie me op. Het ouwe gemeênt’uus is noe een fraâi uus hore. De knikkerpitjes, gleuven om je fiets in te zetten, bin d’r nie mi. Ik ebbe d’r wat geknikkerd en…eên keer gevochte omda m’n mede-knikkeraer een paer knikkers verdoenkeremaend ao. Ze waere van mien…! Ik kan m’n eihen eigenlijk alleên deze vechtpartij herinnere, mè ’t ging dan ook erregens om! Zôas gebrukelijk toen ebb’ik m’n tegenstander, die ik in een bepaelde hreep ao, toegebete: “Genâde of recht…..!” As er dan “genâde” gezeid wier, dan was ’t gevecht ten einde..! Ik wete nie of ik m’n knikkers ooit trug gekrege ebbe!

Een ander opvallende plekke op het Kerkplein was de stravalje, wi vaoder en zeune Aolewiense de paerden van nieuwe oeven voorzaehe. Wat ao ik, zeer ten onrechte, mee die dieren te doen. Het stoenk er vrêselijk bie dat beslaen en vô de oefsmid zelf was het ook nie nôdig dâ kleine huus bleve kieke…!

Vanaf het Kerkplein was het in de jaeren vuuftig van de vorigen eêuw, mè een stikje nè twi weien, wi me op hienge voetballe, â was de êne eigenaer di nie van gediend en ei t’n mênig keer onze bal, een kostbaer bezit in die tied, afgepakt en nè polliesie Babijn gebrocht. Di moeste me d’r dan om en plechtig belove dâ me nooit…mi op die weie zouwe spele. Me trapte het hos plat! Mee woorden krehe me d’r van langs van de diender, z’n ohen zeide, dat ’n ons eêl goed kon begriepe!

Di waere in die tied ook wat middenstanders, winkels en bedriefjes rond de kèreke. In welke winkel, bie welke timmerman of nè welke olieboer je hieng was êlemaele afhankelijkvan de kerkelijke achtergrond van de bezitters van zô’n pand. Men bedocht, as ’t enigszins kon ,eest de “broeder en zuster” en dinae pas andersdienkenden..! Bie eên krudenier kwam ik nooit ( zie boven!), die aode de VEGE-winkel. Ons zeide dan: “Vee gee en weinig kriehe”. Mee de zeune van de bakker op ’t Kerkplein trok ik op, â was ’n nie van onze “soort”…! Ons waere â “saemen op weg!”

As je op zô’n deudeweekse middeg rondwandelt op het Kerkplein dan is ’t wi even ruum zestig jaeren trug. Het is net zô uutgestorve as toen, in mien jeugd. In m’n fantasie zie’k het ouwe olieboertje wi lope achter z’n Caltex-karretje, riedt “Jan de Bakker” wi mee een hrôte broôdmande voorop z’n fiets. En de groenteboer doe net z’n rondje rond het durp mee paerd en waehen. Wat is’t lang gelee en wi bluuft de tied. Nog even de feêstdaehen en me vliege 2017 in. Wat bluuft bin de herinneringen an een tied, die, vô je gevoel, stil stoeng, rust aedemde. En an een durpje dat deu een schriever van toeristische verhâlen ( êne Van Egeraat) het meêst Zeêuwse durp wier genoemd. En ik kan zeie, dâ ik di geweund ebbe!