Volledig scherm

Bijles

Ah, de Olympische Spelen komen er weer aan. Elke keer bezie ik dit spektakel weer met de nodige verbazing. Met lichte pijn in mijn hart denk ik aan de biljarden euro’s die besteed worden aan het sportfestijn, en moet ik niet te lang stilstaan bij de vele goede doelen die daar baat bij zouden hebben gehad.

Een veel gehoord argument van sportfanaten is dat meer mensen zullen gaan sporten door het zien van de Spelen, en zeker in de westerse samenleving, waarin de mens steeds verder uitdijt, zou dat geen overbodige luxe zijn.
Ik vraag me echter af of het zo werkt. Volgens mij heb je twee categorieën mensen: sportmensen en niet-sportmensen, and never the twain shall meet.

Jongetjes die bij het zien van Epke opeens aan de stok gaan hangen, meisjes die bij het aanschouwen van Dafne direct naar buiten rennen; zij zullen sowieso wel gaan sporten, Olympische Spelen of niet. Ik behoor natuurlijk tot die andere categorie. Preciezer: ik behoor tot het uiterste puntje van het spectrum van die laatste categorie. Ja, ik ben zelfs zo’n waanzinnig niet-sportmens dat ik op bijles heb gezeten voor gym. Dat bestaat.

Mijn cijferlijsten stonden vol achten en negens, maar in gym was ik een volmaakte stuntel. Ik kon mijn (overigens wél zeer lenige) hersens er gewoon niet toe krijgen mijn lichaam te overtuigen om de touwen in te klimmen, een bal te vangen, over de bok te springen. En dus bracht ik mijn donderdagen na school door in een infernaal gymlokaal met nog vier andere kneusjes, terwijl een steeds wanhopiger wordende gymdocent ons probeerde te leren een bal te gooien.

Ondertussen is de oorlog die ik de georganiseerde lichaamsbeweging ooit verklaarde ietwat bekoeld; ik yoga elke dag en wandel veel. Een fanatieke sporter zal ik echter nooit worden, ongeacht de wonderen van Epke en Dafne.

  1. Twitterspinsels

    Twitterspinsels

    In de papieren krant hebben de koppen niet zo veel verbeeldingskracht. De foto geeft vaak al weg waar het stuk over gaat, en anders doen de eerste zinnen van het artikel dat wel. Maar op Twitter zijn de koppen losgezongen van de werkelijkheid. Je moet op de link klikken om te weten waar het artikel over gaat. In de paar seconden voordat je de link opent, verkeer je in een zalig vagevuur. Dan kun je vrijuit fantaseren over de portee van deze wonderlijke wirwar van woorden.