article
1.6285551
Hoefafdrukken verraden hun aanwezigheid, maar ze laten zich niet altijd zien. Er graast een kudde Koniks op de Goudplaat in Kamperland. Wilde paarden.
Wilde, maar vriendelijke grasmaaiers (video)
Hoefafdrukken verraden hun aanwezigheid, maar ze laten zich niet altijd zien. Er graast een kudde Koniks op de Goudplaat in Kamperland. Wilde paarden.
http://www.pzc.nl/extra/zomer/wilde-maar-vriendelijke-grasmaaiers-video-1.6285551
2016-08-23T09:30:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6285559.1471900273!image/image-6285559.JPG
Kamperland,Natuurgebied,Paarden,Konik,Goudplaat,hermes,Zierikzee
Zomer
Home / Extra / Zomer / Wilde, maar vriendelijke grasmaaiers (video)

Wilde, maar vriendelijke grasmaaiers (video)

Videos
1
Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Koniks zijn halfwilde paarden, maar we wekten hun nieuwsgierigheid. Het devies is niet voeren of aaien en weglopen.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Hoefafdrukken verraden de aanwezigheid van paarden in het gebied.
      Fotograaf

    Hoefafdrukken verraden hun aanwezigheid, maar ze laten zich niet altijd zien. Er graast een kudde Koniks op de Goudplaat in Kamperland. Wilde paarden.

     

    Als het echt warm is, trekken de paarden het bos in en dan zie je ze niet

    Aanvankelijk gingen we op zoek naar het Przewalskipaard, maar dat loopt sinds een aantal jaren niet meer in de Noord-Bevelandse Goudplaat, een circa 100 hectare groot natuurgebied aan het Veerse Meer. ''Ze waren heel agressief en bovendien werd de kudde te klein”, vertelt boswachter Karel Leeftink, onze gids. Een ander dier dan, de grote bonte specht. ''Ja, die vind je in heel Zeeland, maar de broedtijd is over en de vogels zijn in de rui, dus ze houden zich stil. In het voorjaar hoor je zowel de mannetjes als de vrouwtjes roffelen tegen de boomstammen. Dat doen ze om hun territorium te verdedigen.”
    We doen toch een poging en spreken aan het begin van het natuurgebied af, het parkeerterrein aan de Goudplaatweg in Kamperland. We zien oude dode bomen zodra we op pad gaan. Perfect voor spechten, zegt Karel. Dan steekt een miniscuul kikkertje over. De boswachter neemt het op zijn hand, zodat we het goed kunnen bekijken. Het is een bruine kikker. Ineens valt ons op dat het krioelt van deze wezentjes op het bospad. Voorzichtig vervolgen we onze weg in de hoop geen kikkers te pletten. We zien hoefafdrukken van paarden. Paarden? Jazeker, er leeft hier een kudde Koniks, laat boswachter Karel weten. Dan gaan we daar naar op zoek, want paarden waren aanvankelijk het doel.

    Manen

    Ze laten zich makkelijker vinden dan de specht, want zodra we op een open grasland komen, zien we in de verte de kudde paarden. Het zijn kleine dieren, ponyformaat. Met een stokmaat van zo’n 1.40 meter. Karel vertelt dat het halfwilde paarden zijn: ‘teruggefokt’. ''Er zit van meerdere paardenrassen wel wat in.” Wellicht dat we daarom wat variaties zien op de doorgaans grijsbruine of leemachtige kleur vacht. We zien ook een enkele roodharige pony in de kudde lopen, maar allemaal hebben ze grappige manen die alle kanten op springen.
    Ze lijken zich in eerste instantie weinig van ons aan te trekken. Als we op onze knieën in het gras de paarden gadeslaan en fotograferen, komen de nieuwsgierige beestjes beetje bij beetje dichterbij. Ineens staan we oog in oog met deze grote grazers van de Goudplaat. De fotograaf krijgt zelfs een neus van een paard dicht op haar lens. ''Wegwezen”, roept de boswachter. Hij heeft het niet tegen de paarden, maar tegen ons. Het is niet de bedoeling dat we de dieren aanhalen. Normaal gesproken komen ze ook niet zo dichtbij, maar wij hadden blijkbaar hun interesse gewekt.

    We gaan maar snel weer terug het bos in. We hebben geluk dat we de paarden gezien hebben, zegt Karel. ''Als het echt warm is, trekken de paarden het bos in en dan zie je ze niet.”

    Runderen

    Ze lopen het hele jaar door op de Goudplaat en moeten daar het gras kort houden. ''We willen voorkomen dat het hier verstruikt. We willen enerzijds wat struweel, afgewisseld met bomen en weide”, aldus de boswachter. De paarden krijgen bij hun begrazingstaak hulp van een kudde, circa twintig, Galloway runderen, zeg maar zachtaardige hoornloze koeien. ''De paarden zorgen voor het korte gras en de Galloways voor het langere gras.” De kans is groot dat de kudde paarden binnenkort wordt opgesplitst, want hij is al iets te groot geworden met zo’n twintig paarden. Vijftien zou voldoende zijn voor de Goudplaat.
    We lopen verder door het bos om nog maar eens een poging te wagen om de grote bonte specht te spotten. Tevergeefs. ''Toen ik thuiskwam, zag ik een grote bonte specht voor mijn huis. Tja, soms hoef je niet ver te zoeken”, laat Karel Leeftink later op de dag weten.

     

    Uitgelichte video

    Afbeelding