article
1.6297702
MIDDELBURG - Het is wat te warm voor het strandpaviljoen. In Middelburg zoeken we koelte bij het nieuwe restaurant Basalt, waar het menu ons vanzelf weer naar zee voert.
Verslavend lekker seafood bij Basalt
MIDDELBURG - Het is wat te warm voor het strandpaviljoen. In Middelburg zoeken we koelte bij het nieuwe restaurant Basalt, waar het menu ons vanzelf weer naar zee voert.
http://www.pzc.nl/extra/uit-eten/verslavend-lekker-seafood-bij-basalt-1.6297702
2016-08-27T10:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6297672.1472216837!image/image-6297672.JPG
Middelburg,Horeca,Basalt,hermes
Uit eten
Home / Extra / Uit eten / Verslavend lekker seafood bij Basalt

Verslavend lekker seafood bij Basalt

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      lbert Minderhoud en Patricia Buitelaar openden in juni hun eerste restaurant: Basalt in Middelburg.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Basalt heeft geen terras, maar dankzij het schuifraam op de hoek van de Sint-Janstraat met de Zusterstraat ben je toch een beetje buiten.
      Fotograaf
    MIDDELBURG - Het is wat te warm voor het strandpaviljoen. In Middelburg zoeken we koelte bij het nieuwe restaurant Basalt, waar het menu ons vanzelf weer naar zee voert.

    Basalt huist aan de smalle Sint Janstraat, op de hoek met de Zusterstraat. Het pandje huisvestte voorheen het wat donkere Italiaanse restaurant Il Senso, dat is verkast naar De Lammerensteeg. Het jonge stel Albert Minderhoud en Patricia Buitelaar greep de kans met beide handen aan, want voor beginnende horecaondernemers zijn betaalbare panden in Middelburg dun gezaaid.

    Het koppel is gastronomisch bepaald niet nat achter de oren. Ze werkten tot voor kort in de Domburgse horeca. Een eigen zaak is natuurlijk leuker. Albert en Patricia zien Basalt als een eerste stap in hun horecacarrière. "Ik denk dat we na zo'n vijf jaar een volgende slag maken. We willen graag een pand met een terras, maar dat kunnen we ons nu niet veroorloven. Aan de Sint Janstraat kun je en mag je ook niets buiten zetten. Dat is het nadeel van deze locatie. We hebben wel het voordeel dat er vanaf de parkeerplaats bij de bibliotheek veel mensen door dit straatje naar de binnenstad lopen. Dat merken we aan het lunchbezoek. Over aanloop mogen we niet klagen."

    Is Basalt een frisse zaak?

    De jonge horeca-uitbaters hebben flink geklust. Het speelse, niet te serieuze interieur hebben we al eens op tv gespot in verbouwprogramma's. We zien witte wanden, op één muur een steendecor, een lichte houten vloer, een houten toog en dito afscheidingselement waarop fluizige planten verdord helmgras imiteren. De tafelbladen lijken uit hergebruikte plankjes te bestaan, compleet met de verfklodders van een niet al te nauwkeurige schoonvader. Nadere inspectie leert dat het fotoprints zijn. Het effect is er niet minder om.

    De crèmewitte en melkchocoladebruine stoelen ogen nieuw. Ze knipogen naar de jaren vijftig en zitten trouwens prinsheerlijk.

    Op de hoek met de Zusterstraat staat het schuifraam volledig open. Je kunt voorbijgangers zo een hand geven, wat plots ook gebeurt. In Basalt maak je makkelijk vrienden. De echte connectie met basaltstenen die je in Zeeland op dijkglooiingen aantreft, ontbreekt echter.

    Hoe is de kaart?

    Een feest voor liefhebbers van vis en ander zeebanket. De specials bieden vooral seafood. Verder kun je hier mosselen op drie manieren eten: naturel, op oosterse wijze (pikant nemen we aan) of met knoflook. Basalt adviseert bij elk gerecht een passende wijn. Voor carnivoren is de keuze beperkter, maar dat -zegt Albert- verandert in de herfst. "Dan verschijnt er meer vlees op de kaart. Ook wild. We passen het menu aan het seizoen aan."

    En de bediening?

    Vriendelijk, attent en allerminst stijf. Bij al onze vragen -wat is dat voor plantje op ons bord?- rent Patricia naar de keuken voor het antwoord.

    Kan de chef een beetje koken?

    Voor een jonge chef kookt Albert al heel volwassen. Zijn vis en schaaldieren zijn mooi gegaard, zijn groenten heerlijk al dente en nergens wordt het platzoet. We prijzen de balans in de gerechten. Dat begint al met de amuse: een tapenade van makreel, met radijs, een kappertje en een doperwtenscheut. Lekker vissig en zoutig, maar niet te. De kroon zetten we op de tartaar van Zeeuwse scheermessen, in de schelp opgediend op een (imitatie)leisteen. Behalve visvlees bevatten ze een frisse, door limoen (denken we) wat zurige mayonaise. Bovenop ligt borage ofwel komkommerkruid, dat een zilte toets toevoegt. Een wow-combinatie.

    Mijn tafeldame is net zo verrukt van de (drie) stevige coquilles met doperwtencrème en krokante prosciutto. Smakkend recenseert ze: "De coquilles zijn mooi sappig. Perfect gegaard. De crème bevat iets notigs. Sesamzaadjes? De ham smaakt op deze manier naar bacon. Een goed begin."

    Maken de hoofdgerechten de verwachtingen waar?

    Kooktechnisch stort de boel zeker niet in. De cuisson van de roodbaarsfilet in witte wijnsaus, met als bijgerechten friet en salade, is optimaal.

    We roemen de zurige wijnsaus, waarin we een flinke scheut wijn proeven. Dat komen we wel eens anders tegen. De streep crème van zoete aardappel en pompoen is intens op een goede manier. Ik durf bijna te wedden dat er een drup (sherry)azijn in zit, maar de chef ontkent. Het is puur. Gelukkig heb ik niks ingezet.

    Het glas frisfruitige Oostenrijkse Grüner Veltliner (Basalt vergeet de umlaut) sluit keurig aan. Goede keuze. Optisch is het evenzeer een feestje. Beide hoofdgerechten rusten op een mediterraan lichtblauw bord met een gouden randje. "Vakantie op tafel", murmelen we.

    Mijn halve kreeft met limoenmayo is met 22,50 euro scherp geprijsd. Natuurlijk is het gezien het seizoen en de prijs importkreeft uit Canada. Het visvlees is mooi mals, het sausje ook weer aan de zurige kant (we proeven iets van kefir). De groente - knapperige wortel, bleekselderij en zeekraal - is al dente gekookt. Dat zien we graag.

    De Franse chardonnay - dat proeven we meteen - is sappig en fris en zeker niet te zwaar. Chardonnay uit de Nieuwe Wereld kan soms te machtig zijn bij een delicate lekkernij als kreeft.

    Dessert ook op niveau?

    Het is te heet voor crème brûlée (op de kaart zonder accenten geschreven) of een atoomsplijtend chocoladedessert. We kiezen een plankje met kaas van de Zuivelhoeve Aagtekerke. De oude kaas (van de koe) is romig, met een zoutig pikantje. Er knarst ook een kristalletje tussen de tanden. De kruidenkaas van geitenmelk vinden we generiek smaken, maar niks om over te mekkeren. "Het duurt even voor de geit erin komt, maar dan is-ie er ook", grinnikt mijn tafeldame. De brie-achtige schapenkaas is een winner: zacht en intens. "Lekker schaapje!"

    Die yell blaten we nog de hele avond.

    Basalt

    Basalt huist aan de smalle Sint Janstraat, op de hoek met de Zusterstraat. Het pandje huisvestte voorheen het wat donkere Italiaanse restaurant Il Senso, dat is verkast naar De Lammerensteeg. Het jonge stel Albert Minderhoud en Patricia Buitelaar greep de kans met beide handen aan, want voor beginnende horecaondernemers zijn betaalbare panden in Middelburg dun gezaaid.