article
1.6503769
Hangt er in Middelburg iets in de lucht? Alweer heeft een nieuw restaurant de deuren geopend: Loskade 45. We gaan proeven.
Recensie: Zelfs een bot mes valt door de entrecote
Hangt er in Middelburg iets in de lucht? Alweer heeft een nieuw restaurant de deuren geopend: Loskade 45. We gaan proeven.
http://www.pzc.nl/extra/uit-eten/recensie-zelfs-een-bot-mes-valt-door-de-entrecote-1.6503769
2016-10-08T10:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6503835.1475849537!image/image-6503835.JPG
Middelburg,Cultuur,Loskade 45,hermes
Uit eten
Home / Extra / Uit eten / Recensie: Zelfs een bot mes valt door de entrecote

Recensie: Zelfs een bot mes valt door de entrecote

Foto's
3
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Carpaccio met rode bietjes.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Restaurant Loskade.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Restaurant Loskade.
      Fotograaf
    Hangt er in Middelburg iets in de lucht? Alweer heeft een nieuw restaurant de deuren geopend: Loskade 45. We gaan proeven.

    Met de kraag omhoog, want het windje wringt zich op de Middelburgse kade onder het colbert, kijken we op een kloek hoekpand uit 1879. Het torst één van de mooiste balkonnetjes van de stad. Het kekke kadehuis kent een kookhistorie. Vroeger huisde er een keukenzaak. Daarna stond het acht jaar leeg, totdat het stel Jan Houkamp en Marja van Rooij samen met hun zonen Luuk en Bart het aandurfden er een hotel, brasserie annex winkeltje in te vestigen. Ze renoveerden het pand van onder tot boven.

    Sinds 1 juli is Loskade 45 open. Als we binnendrentelen, zien we dat het neoclassicisme na de voordeur ophoudt. Een gestreken vloer van beton, houten tafeltjes waaraan allerlei soorten stoelen (van hout, stof en leer) achteloos zijn geparkeerd. Het licht komt van utiliteitslampen die je eerder in het oude PZEM-gebouw in Vlissingen verwacht aan te treffen.

    De brasserie is een gedurfde mix van industrieel design en een universiteitskantine. Achterin de zaak trekt het oog naar een houten vakkenwand, waarin spulletjes staan die Loskade 45 ook verkoopt. Lampen, thee, retro broodroosters. In Loskade 45 eten ze van drie walletjes: hotelgasten, eters en kopers van hebbedingen. Of dat slim is, moet de toekomst uitwijzen. In elk geval gaan de zaken crescendo, laat uitbater Bart Houkamp weten. "Het hotel loopt geweldig. Middelburg is booming, we krijgen veel dagjesmensen, mede door onze concurrererende prijzen."

    En de brasserie?
    Ook geen klagen, zegt hij. Doordeweeks is het vooral op donderdag druk. Dan kunnen gasten aanschuiven aan een lange tafel achteraan in de brasserie. Het 'aanschuifdiner' is populair. Dat snappen we als we de op zich wat beperkte kaart inspecteren. Een dagmenu van drie gangen kost 22,50 euro en biedt per gang twee keuzes. Laat maar komen, die carpaccio van rode biet met geitenkaas, de scholrolletjes met krabsaus en de 'peren van Heleen', de vaderlandse versie van Poire belle Hélène ofwel peren met chocoladesaus.

    Kan dat budgetmenu ermee door?
    Voor deze prijs zet Loskade 45 een smakelijke hap op tafel. We krijgen eerst knappervers brood met een zachte tomatentapenade. Dat smakken we in no time weg. De vegetarische carpaccio, tenminste voor wie de geitenkaas geen showstopper is, is mooi gedresseerd. Een groot bord met schijfjes biet, milde transparante dressing en flinke stukken kaas, met in het midden een cylinder van lollo rosso en rucola om het volume op te krikken. Dat mag best, zeker voor deze prijs. De kaas komt trouwens van de lokale kaasboerderij Schellach, want Loskade 45 shopt bij voorkeur in de regio. "Vlees uit Goes, vis uit Yerseke. We gebruiken zoveel mogelijk streekproducten", zegt Bart.

    De schol is optisch een verrassing. Een flink bord met drie gestapelde scholrolletjes, een bruinrode saus van krab (gezien de kleur denk je eerder aan kreeft), twee flinke wortels, drie quenelles aardappelpuree en voor het beeld een takje dille en een halve, opgeschilde citroen. Smaakt dat? Jazeker. De vis is prima gegaard, de licht vissige saus niet te peperig en de puree lekker luchtig. We krijgen alleen het mes niet door de wortel. Al dente is een rekbaar begrip. Bart gaat het chef Jeroen Seijbel meteen meedelen.

    Op hetzelfde euvel stuit ik bij het dessert. De peren zijn flauw en te rauw. Ze drijven in een koeienvlaai van chocoladesaus waaraan duidelijk sinaasappelschil is toegevoegd. Lekkere saus, maar omdat de peren onrijp en niet geblancheerd zijn, loop je het risico dat je met een bruin overhemd thuiskomt. Dan zwaait er zeker wat. Ik neem geen enkel risico. Trouwens fair dat onze gastheer het dessert ook k.. met peren vindt, doch jammer dat er geen enkele vorm van compensatie wordt geboden. Dat kan er voor 22,50 euro wellicht niet af.

    Is je gezelschap ook culinair tevreden?
    Mijn tafelheer zit à la carte te smikkelen. Eerst een ongebonden vissoep met harder, schol, krab en mosselen. Een goedgevulde kom. Gelukkig heeft de kok geen bus Jozo in de bouillon laten vallen, waardoor het soepje lekker weglepelt. De entrecote is majestueus mals. Een bot mes valt er nog doorheen. Het verrukkelijke vlees ligt tegen een Matterhorn van koolsla en huisgesneden friet aan. Optisch delft het lendelapje zo het onderspit. Het is meer een bord dat bij de barbecue past. "Maar de koolsla is wel lekker hoor en het vlees smaakt echt top'', knauwt mijn tafelheer.

    Het dessert vereist geen kookkunst, maar goed inkoopbeleid. Het kaasplankje met drie fijne soorten kaas van Schellach - brandnetel, daslook en honing-klaver - notenbrood en druifjes gaat er niettemin in als koek. De boluskoffie en de espresso van de Bean Brothers uit Eindhoven gieten we ook content naar binnen.

    Hoe is de bediening?
    Mild uitgedrukt: assertief. Als een klant naar de bierselectie vraagt, spuwt Bart het aanbod er met mitrailleursnelheid uit. Van Hosternokke Blond van de Stadsbrouwerij Middelburg tot de Pale Ale Citra van de ook in de hoofdstad gevestigde Brouwerij Kees! Nog een keer?

    Al doorratelend laat hij ons ook de drie huiswijnen, van wit tot rood, proeven. Wat een ijver! Worden we als culinaire detectives ontmaskerd? Dat vermoeden wordt gevoed doordat onze gastheer breedsprakig reageert op onze opmerkingen en vragen. Ja, hij gaat het met de keuken bespreken, want ja, dat moet anders. Is dat leergierigheid of de vuistregel dat de klant gelijk heeft, ook al heeft ie het wellicht niet? Later zegt hij dat hij niks door had. Maakt niet uit, want liever te veel aandacht dan zo'n restaurant waar je je voorraad Havana's hebt verstookt eer je de rekening krijgt.