article
1.6657723
De klassieke Franse keuken kom je niet zo vaak meer tegen in Zeeland. Fans kunnen echter hun hart ophalen in Schuddebeurs.
Recensie: Klassiek kan ook verrukkelijk zijn
De klassieke Franse keuken kom je niet zo vaak meer tegen in Zeeland. Fans kunnen echter hun hart ophalen in Schuddebeurs.
http://www.pzc.nl/extra/uit-eten/recensie-klassiek-kan-ook-verrukkelijk-zijn-1.6657723
2016-11-19T11:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6657770.1479479482!image/image-6657770.jpg
Zierikzee,Horeca,Schuddebeurs
Uit eten
Home / Extra / Uit eten / Recensie: Klassiek kan ook verrukkelijk zijn

Recensie: Klassiek kan ook verrukkelijk zijn

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Carlos Rolsma serveert in het restaurant.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Bart de Bree aan het werk in de keuken.
      Fotograaf
    De klassieke Franse keuken kom je niet zo vaak meer tegen in Zeeland. Fans kunnen echter hun hart ophalen in Schuddebeurs.

    Schuddebeurs of Schoddebozze (op zijn Schouws) is een beboste enclave benoorden Zierikzee. Regenten uit de stad bouwden in de 17de en 18de eeuw buitenplaatsen. Als we er op een druilerige avond doorheen tuffen, glijd je langs prachtige parken en statige landhuizen zoals Mon Plaisir. Het is alsof de tijd er stil heeft gestaan. Als we op ons mobieltje turen, klopt dat ook. In de agglomeratie Noordgouwe is het bereik bedroevend slecht. Een postduif is hier een aanbevelingswaardig huisdier.

    Maar we komen om te eten, niet om te bellen. Dat kan uitbundig bij Hostellerie Schuddebeurs, behalve hotel ook restaurant. Het monumentale hoeve-achtige pand is sfeervol verlicht, net als de feeërieke tuin met zijn lieftallige prieeltjes. Binnen stuiten we op chic. Met kroonluchters, zware houten tafels, bruine stoelen met houten armleuningen die een Britse herensociëteit niet misstaan, linnen en echt tafelzilver krijg je als gast meteen een Paul Bocuse-gevoel (Google maar eens). 

    De strak in zwart/wit geklede gastheer begeleidt ons naar de tafel. Hij neemt de jassen aan, maar vergeet mijn tafeldame uit haar mantel te helpen. Dat verwacht je in zo’n zaak eigenlijk wel. Wij zijn vroeg, maar later druppelt er nog wat clientèle binnen, voornamelijk hotelgasten. We zijn rijpe vijftigers, maar duidelijk de puppies hier. Conversaties verlopen er beschaafd gedempt. Een plek om te onthaasten. Appen kun je er sowieso niet. 

    Hoe is het voorgerecht?

    Onze gastheer schenkt als aperitief een glaasje cava in, een fijne Spaanse mousserende wijn. We kiezen het viergangenmenu Relais. Eerst een amuse: een schuitvormig schaaltje met Zeeuwse garnaaltjes, augurk, radijs en appel. We krijgen er een bolletje breekbrood met roomboter bij. Een simpele appetizer, maar fris en smaakvol, dus doeltreffend. Het volgende bord is een plaatje: gemarineerde heilbot met gerookte zalm en Hollandse garnaaltjes, een spaghetti van kroepoek bovenop, pompoencrème, wakamé, sinaasappel-vinaigrette en ingelegde, wat zurige rode kool. Dat laatste element is een beetje stout, want vis met rode kool is geen inkopper. Maar, het werkt. Het geeft net dat zuurtje dat zo’n gerecht oppept. De vis vervult je papillen. Een klinkende compositie waarin de heilbot en zalm de hoofdmoot zijn en de garnering zich als een hofhouding gedraagt. Met gepaste afstand dus.

    Over het tussengerecht kunnen we kort zijn. De romige bisque met flinke stukken kreeft en wat koriander is de beste die we ineen jaar tijd hebben geproefd. Intens van smaak, maar niet te zout of te peperig, ergo perfect in balans. Ga je dan zeuren over een vergeten vork bij de entree? Nee, natuurlijk niet. De bediening is verder bijna vlekkeloos. 

    Nou, wat belooft dat voor het hoofdgerecht? 

    Bart de Bree, die Schuddebeurs samen met zijn vrouw Tanja drijft, is een volleerd chefkok. Hij zet mijn tafeldame een herfstbord voor, want het is tenslotte wildseizoen. Daar heeft ze geen spijt van. De zes stukken rosé gebraden hertenfilet met bloedworst is mooi mals. De ingekookte specerijensaus sijpelt als verslavende siroop over je tong. Ja, en weer rode kool, lekker al dente en leuk combinerend met de hete bliksem en het stoofpeertje, dat erg ver is gegaard en zo zoet is dat we reppen van gazeuse. De rode wijn (per glas) uit Toscane doet het aardig bij dit fraaie bord, al wordt hij wat bitter bij de saus.

    Mijn glas strakke, frisse Chablis is een schot in de roos bij de op de huid gebakken grietfilet, met crème van bloemkool en gerookte paling, een gefrituurde zonnebloem van krokante aardappel, spinazieflan en kruidensaus. De cuisson van de vis is top. Een ondergewaardeerde zeevis, want wat een lekkere griet! De groentjes zijn keurig beetgaar, de op zich zalige romige kruidensaus is aan de machtige kant. Het aardappelknutselwerkje, hoe creatief ook, is spijkerhard en smaakt verbrand. Jammer, want de rest van het harmonieuze, klassieke visbord vinden we uitstekend.

    Nog plek voor een dessert?

    We zitten al aardig vol, maar de gemarineerde ananas, met bounty-ijsmousse, passiefruitgel, cruesli, een marshmallow van kokos, en compote van mandarijn en banaan willen we uiteraard proeven. Een compositie die bewijst dat de chef ook speelse trekjes bezit. Het kokos- met choco-ijs is een lolly die het hoofd heeft neergelegd op de ananas. Zo’n presentatie is leuk. Nog beter is dat het zoete ijs tegenspel krijgt van de frisse zuren in de ananas en de streep passievruchtengelei. We willen het bord schoonlikken, maar in zo’n deftige zaak zou dat een faux pas zijn. Dan nog maar een espresso, die erg bitter uitpakt. De bonbons erbij maken het een beetje goed. ,,Alles naar wens?’’, vraagt onze gastheer als we afscheid nemen. Mais oui, presque tout. Met de hostellerie
    in de achteruitkijkspiegel rijden we tjokvol Schuddebeurs uit. Bereik? Nog steeds niet.

    Hostellerie Schuddebeurs Zierikzee

    De klassieke Franse keuken kom je niet zo vaak meer tegen in Zeeland. Fans kunnen echter hun hart ophalen in Schuddebeurs.