article
1.6471393
Wat deden de Romeinen in Aardenburg? Lekker eten, gokken wij. We rijden naar de stokoude Kikkerstad met haar Romeinse geschiedenis, om te eten in een bijzondere kazerne.
Nostalgische kost in de hotelkazerne
Wat deden de Romeinen in Aardenburg? Lekker eten, gokken wij. We rijden naar de stokoude Kikkerstad met haar Romeinse geschiedenis, om te eten in een bijzondere kazerne.
http://www.pzc.nl/extra/uit-eten/nostalgische-kost-in-de-hotelkazerne-1.6471393
2016-10-01T10:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6471374.1475319144!image/image-6471374.JPG
Aardenburg,Horeca,Rudanna Castra,hermes
Uit eten
Home / Extra / Uit eten / Nostalgische kost in de hotelkazerne

Nostalgische kost in de hotelkazerne

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Robuuste tafeltjes met comfortabele stoelen in de eetzaal van Rudanna Castra.
    Wat deden de Romeinen in Aardenburg? Lekker eten, gokken wij. We rijden naar de stokoude Kikkerstad met haar Romeinse geschiedenis, om te eten in een bijzondere kazerne.

    De inwoners van Aardenburg hebben de opvallende bijnaam 'kikkers'. Vanwege hun felgroene fanfarejasjes, of misschien vanwege Vlaamse taalinvloeden ('rarara, wie benne kik'). Waar het ook vandaan komt, tijdens de rit naar het lieflijke stadje (met indrukwekkende Sint Baafs) is het een serieuze discussie in de auto: gaan we het doen, kikkerbilletjes eten? Want bij Rudanna Castra staan ze in twee varianten op de kaart, als voorgerecht in lookboter en als hoofdgerecht in Ricard-roomsaus.

    Het is bijna niet te geloven dat dit markante pand met torentjes en erkers ooit een kazerne was. We schrikken even van de etalagepop in Romeins uniform die zeer aanwezig op de stoep staat. Gelukkig zijn er verder geen Romeinse gimmicks, op wat klassieke standbeelden na. De serveersters verschijnen ook niet in toga, maar gaan stijlvol gekleed in een rode blouse en lange zwarte rok. Stijlvol en een tikje gestrest, want op deze donderdagavond zit de zaak flink vol. Gelukkig hebben we gereserveerd en spotten we een mooi plekje buiten, op het terras in de zon. Of we daar mogen beginnen, en dan later als het frisser wordt naar binnen? ,,'Tis binnen, óf buiten!", dicteert de serveerster. Bij Toutatis, dat is stellig. Als er maar gasten blijven vragen om een tafeltje begrijpen we het antwoord iets beter.

    Buiten dan maar, met een Orval en een Brugse Tripel en een bakje zoute pinda's erbij. Er komt ook een bordje met gebakken broodjes, ronde tortillachips en een groen smeerseltje waarvan ik u niet kan zeggen wat het was. Want als de voorgerechten een paar minuten later arriveren wordt dit bordje onverbiddelijk weer meegenomen. En vervangen, dat wel, door een mandje toast met boter. Gerookte paling is het menuvoorgerecht, ik heb gebakken mossels besteld. Flinke, smakelijke porties met een leuk garnituurtje van roodlof, rucola en tomaat. Dikke paling, sappige mossels in lekkere knoflookolie: we beginnen de toestroom van de Belgen beter te begrijpen. Mensen rijden speciaal om voor de vrijdagavondspecial: een dubbele entrecote van 750 gram met peperroomsaus en een fles wijn, voor €53,-. Eigenaar Patrick van der Linde is ook de chef en hij vertelt enthousiast over zijn biologische rundvlees, dat hij in Brugge gaat halen vanwege de rijping van het vlees. Van der Linde baat Rudanna Castra voor de tweede keer uit: hij verkocht de zaak in 2008 maar kwam in 2012 terug. Voor een reddingsactie, want na twee branden en een faillissement was er weinig meer over van de oude glorie. Recente internetrecensies blijken jubelend en Van der Linde is blij met zijn trouwe club vaste gasten, die de kazerne weer gevonden heeft.

    Het carillon tinkelt vrolijke liedjes, we trekken monter een vestje aan en beginnen aan de hoofdgerechten: een vispotje geserveerd in een mosselpan, met serieuze stukken witvis en zalm in een prima roomsaus. Met een heel legioen aan Hollandse garnaaltjes, gestrooid met gulle hand. Eetvriendin is verrast door de pastaschotel met inktvis: niet de gebruikelijke gefrituurde gummibandjes, maar zachte lamellen met dunne pastasliertjes. Fettucine misschien, al lijkt het nog het meest op mie. Maar nog lekker al dente, met een zomerse lichte saus van paprika en tomaat. Door allerlei verschillende groenten is elke hap leuk: courgetteblokjes, paprika, rode ui. De pastagroenten liggen ook op mijn bord als warm groentengarnituur, maar zo op een bergje doen ze ineens denken aan een half zakje soepgroenten. Het klassieke slaatje erbij heeft een lekker zure dressing, frietjes zijn helaas wat flets.

    Het wordt echt te fris om buiten te eten. We besluiten zeer rebels en anarchistisch om gewoon naar binnen te stappen met onze glazen en servetten. Daar vinden we een goed gevulde eetzaal met nog een tweetal lege tafeltjes en zo'n ouderwets roestvrijstalen schuifluik naar de keuken. Gelukkig blijkt onze ongeautoriseerde verhuisactie geen enkel probleem, een andere serveerster maakt snel een tafeltje gereed voor het dessert. Over de Markt reed net een schetterende, neonkleurige ijskar die even het carillon wist te overstemmen. Die bracht ons op een goed idee: ijs, met warme krieken. Voor de zekerheid wijs ik nog even op mijn notenallergie - dat er geen amandelschaafsel bij komt ofzo. 'Dat staat er niet bij 'ee', is het droge antwoord. En dat is typerend voor de hele ervaring hier: wat er staat, wat er beloofd wordt, dat krijg je. Met gulle hand. Opvallend lekker ijs in dit geval, vanille en aardbeien, met verse aardbeien voor mijn disgenoot en een flinke schep zoetzure warme kersen voor mij. Veel slagroom, knapperige oublierolletjes. Gewoon, nostalgische, huiselijke kost. En meer moet dat soms niet zijn.

    Rudanna Castra

    Eten in een bijzondere kazerne in Aardenburg.