article
1.6244588
'Strandpaviljoen', stond op onze agenda, maar regen en wind dreven ons naar het binnenland. Naar Le Beau in Goes, dat een nieuw menu heeft klaargestoomd.
Dineer goed, dan leef je ook goed
'Strandpaviljoen', stond op onze agenda, maar regen en wind dreven ons naar het binnenland. Naar Le Beau in Goes, dat een nieuw menu heeft klaargestoomd.
http://www.pzc.nl/extra/uit-eten/dineer-goed-dan-leef-je-ook-goed-1.6244588
2016-08-06T10:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6244587.1470398812!image/image-6244587.JPG
Goes,Horeca,Le Beau,Stranpaviljoen,hermes
Uit eten
Home / Extra / Uit eten / Dineer goed, dan leef je ook goed

Dineer goed, dan leef je ook goed

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      In het interieur van Le Beau overheersen de aardse tinten.
      Fotograaf
    'Strandpaviljoen', stond op onze agenda, maar regen en wind dreven ons naar het binnenland. Naar Le Beau in Goes, dat een nieuw menu heeft klaargestoomd.

    Met ons zijn ook vakantievierende smulpapen naar Goes verkast. Het restaurant zit deze woensdag vol met Belgen en een paar Fransen. We aten hier al eens, kort na de rebadge in januari 2014. Margarita werd Le Beau. We vallen weer binnen om te proeven hoe Le Beau van Paola en (chefkok) Raymond van Gilst zich ontwikkelt.

     

    Is het een beetje gezellig in Le Beau?

    Ja, best wel. Het restaurant(je) zit qua formaat tussen servet en tafellaken. Het biedt plek aan zo'n veertig gasten. Het postmoderne interieur in bruin, grijsbruin en wit hebben we al vaak gezien in lifestyleprogramma's met make-overs van interieurs. Net als die enorme zwart-witfoto van een mooie mevrouw met een vork aan haar lippen. In Le Beau zit sfeerverlichting op ellebooghoogte weggewerkt in een bak. Spiegels geven een ruimtelijk effect en versterken tegelijk het licht. Daardoor zie je duidelijker wat er op je bord ligt dan wat je tafeldame in haar mond stopt. Lichte scheefgroei dus. Net als de airco die precies op mijn bol blaast. Op verzoek wordt die iets zachter gezet. Via een spleet -meer kun je het nauwelijks noemen- kun je de koks op de vingers kijken. Boven het doorkijkje staat de tekst: 'One cannot think well, love well, sleep well if one has not dined well.' Het is een citaat van de Engelse schrijfster Virginia Woolf. Een verstandige mevrouw was het, hoewel het niet goed met haar afliep.

     

    Is het eten ook een beetje poëtisch?

    Mwahh, we zouden het eerder omschrijven als schilderachtige plaatjes met aardse smaken en respect voor het product. Netjes dresseren kunnen ze hier wel. Als dat culinaire poezië is, soit! In Le Beau kun je drie of vier gangen samenstellen uit de menukaart. Wij wagen ons aan de culinaire marathon (Paola's passie is hardlopen) die alleen per tafel is te bestellen. Dan praat je over zes gangen plus twee amuses. Er is vanzelfsprekend een passend wijnarrangement, al dan niet voor de bob.

     

    Is zo'n marathon vol te houden?

    Op papier is het even slikken, maar de porties zijn niet overbemeten, dus je zit niet te snel vol. Op aanraden van onze serveerster bereiden we de maag voor met een aperitief: likeur van watermeloen overgoten met Spaanse cava. Kosten 8,50 euro per glas. Fris en opwekkend, maar geen koopje.

    De amuses toveren een glimlach op ons gezicht. De structuren van rode biet (kan er iemand eens iets ander verzinnen voor de afgekloven term 'structuren'? Of noem het gewoon biet op vier manieren), bietenpoeder, gerookte forel, eendenlever en bosbessen is pure weelde. De aardse smaken van de biet worden omzwachteld door de volle (rook)smaak van de lever en de forel. De bosbesjes doneren een decent frisje. Een schonkig en toch verfijnd gerecht. Dat is best knap.

    Amuse nummer twee: kopje soep van groene tomaten, met ernaast een falafel met crème. Het ziet eruit als mat kiwisap, maar smaakt groenig (hint van groene paprika) met een hoog zuur en lichte scherpte. Het heerlijke falafelkoekje bevat komijn en (denken we) koriander. Minutenlang prikt de combinatie nog na op je gehemelte. De meningen zijn verdeeld. Ik vind het spannend, mijn tafeldame is niet zo verrukt.

    Hoe zijn de voorgerechten dan?

    De structuren van biet (gaan we weer) met in de röner (raadde ik goed) bereide ribeye, pickles, geitenkaas en gerookte olie is fraai. Naturel en aards door de piepjonge bietenwortels. Het vlees is prachtig mals, de pickles geven de biet het noodzakelijke tegenspel.

    De ongebonden bisque van schaaldieren met Stellendamse garnalen is zacht en niet te zout. We proeven iets van tomaat en peterselie. De soep hangt mooi na. Erg goed.

    Alles wat uit de keuken van chefkok Raymond komt, eerbiedigt het product. Wortelcrème smaakt intens naar wortel. Het is geen flauw aftreksel met veel room en zout. Sommige gasten kunnen dat ervaren als vlak, wij zijn gewend weinig zout te gebruiken en zijn daarom fans. De wortelcrème omlijst een perfect gegaarde dorade, met blokjes tomaat, een crumble met -denken we- oregano, en een fijne saus met flink wat zure room. De crumble heeft te veel vuurkracht voor de tere vissmaak.

    Al vol? De hoofdgerechten komen nog.

    Le Beau last een pauze in met een spoom van groene appel en cava. Er drijft naar anijs smakende China cress in het glas. "Antibiotica", recenseert mijn tafeldame. Ik vind het wel ok, maar we drinken ons glas niet helemaal leeg.

    Ze veert op als het hoofdgerecht verschijnt. Kalfsvlees met witlof, ertwenpuree, aardappelpuree, linzen en beetgare knolselder. Het vlees is van binnen mooi roze en supermals. De groente en aardappel zijn puur en intens. Een verleidelijke combinatie.

    Toetjes ook te pruimen?

    Het romige dessert met framboos en mascarpone is de zomer op je lepel. Allemansvriend. De clafoutis (een klassiek Frans gebakken dessert) met mango, passievrucht en yoghurtquenelle steelt onze harten. Deeg goed gebakken, fruitig en fris. Smulmomentje.

    Hoe was het wijnarrangement?

    Behoorlijk goed, We proefden een fruitige, expressieve chardonnay uit Limoux bij de bisque en een stenige, kruidige (wat anijs, prettige bitters) Gavi uit Piemonte bij de dorade. De Spaanse Tierre de Castilla bij het hoofdgerecht vonden we (brrr) eikensap. Barbera dan?

    Goede bediening of Fawlty Towers?

    Het eerste. Relaxte, vriendelijke mensen met kennis van zaken. Gastvrij tot het eind toe, want we zijn de laatsten. Omdat we de finish van de culinaire marathon hebben gehaald, ontvangen we de originele Restaurant Le Beau Medaille. Een koddig moment, maar toch omgehangen. Zo onsportief zijn we niet.

    Le Beau

    Restaurant Le Beau