article
1.6286724
Ze, de vrouwe, wi ik â eêl vee jaeren lief, leed en bed mee dêle, ei me vorzichtig voorbereid op de meer dan rottige klus, die me te wachten stoeng. Ze weet naemelijk da ’k zôvee dingen liever doe dan uusouwelijke klussen, in dit geval het opschilderen van ons schuurtje, mee een bitje goeie wil ook wè tuunuus genoemd. Vorig jaer begon ze â zachtjes te zeien, dat de bladderende bruun-gele planken toch “ooit es een keertje” een beurtje nôdig aode. Zelf vond ik dat verweerde geheêl hlad nie zô’n probleem. Het ao wè wat…! Mè het naegeslacht was ’t êlemaele eens mee “moeder”. Dit jaer kwam ’t moment dat het “echt hin zicht” mi was en d’r ard nôdig een nieuwe laehe op moest. Ik moest er toch mè ruum een weke vô rekene. Het eerder genoemde naegeslacht zurgde vô adviezen en een schuurmachientje. Zô’n ding ao ik nog nooit in m’n anden haod! Me krehe van “Bram van de Praxis in Vlissingen” uutstekende voorlichting over het te voeren verf-beleid èn ie gaf korting..!. Bovendien sprak ’n ons zô toe, dao je naebie het idee kreeg dat er wat leuks stieng te gebeuren. Ie oopte dat aoles in eên keer dekte, â hloof ik dat ’n dat meer zei omdat ’n mien zô’n mistig gezicht zag trekke. Mien taâk was het uutrekenen van de te schilderen oppervlakte! Bram besloôt mee de mededêling, da me d’r wi jaeren tegen konde as ’t af was…!
Het liekt eêl wat…! (audio)
Ze, de vrouwe, wi ik â eêl vee jaeren lief, leed en bed mee dêle, ei me vorzichtig voorbereid op de meer dan rottige klus, die me te wachten stoeng. Ze weet naemelijk da ’k zôvee dingen liever doe dan uusouwelijke klussen, in dit geval het opschilderen van ons schuurtje, mee een bitje goeie wil ook wè tuunuus genoemd. Vorig jaer begon ze â zachtjes te zeien, dat de bladderende bruun-gele planken toch “ooit es een keertje” een beurtje nôdig aode. Zelf vond ik dat verweerde geheêl hlad nie zô’n probleem. Het ao wè wat…! Mè het naegeslacht was ’t êlemaele eens mee “moeder”. Dit jaer kwam ’t moment dat het “echt hin zicht” mi was en d’r ard nôdig een nieuwe laehe op moest. Ik moest er toch mè ruum een weke vô rekene. Het eerder genoemde naegeslacht zurgde vô adviezen en een schuurmachientje. Zô’n ding ao ik nog nooit in m’n anden haod! Me krehe van “Bram van de Praxis in Vlissingen” uutstekende voorlichting over het te voeren verf-beleid èn ie gaf korting..!. Bovendien sprak ’n ons zô toe, dao je naebie het idee kreeg dat er wat leuks stieng te gebeuren. Ie oopte dat aoles in eên keer dekte, â hloof ik dat ’n dat meer zei omdat ’n mien zô’n mistig gezicht zag trekke. Mien taâk was het uutrekenen van de te schilderen oppervlakte! Bram besloôt mee de mededêling, da me d’r wi jaeren tegen konde as ’t af was…!
http://www.pzc.nl/extra/streektaal/frans-van-der-heijde/het-liekt-e%C3%AAl-wat-audio-1.6286724
2016-08-23T09:52:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.4411334.1469524184!image/image-4411334.jpg
Vlissingen,Dialect,Taal,Streektaal,Frans van der Heijde
Frans van der Heijde
Home / Extra / Streektaal / Frans van der Heijde / Het liekt eêl wat…! (audio)

Het liekt eêl wat…! (audio)

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
    • Afbeelding
      Fotograaf
    Ze, de vrouwe, wi ik â eêl vee jaeren lief, leed en bed mee dêle, ei me vorzichtig voorbereid op de meer dan rottige klus, die me te wachten stoeng. Ze weet naemelijk da ’k zôvee dingen liever doe dan uusouwelijke klussen, in dit geval het opschilderen van ons schuurtje, mee een bitje goeie wil ook wè tuunuus genoemd. Vorig jaer begon ze â zachtjes te zeien, dat de bladderende bruun-gele planken toch “ooit es een keertje” een beurtje nôdig aode. Zelf vond ik dat verweerde geheêl hlad nie zô’n probleem. Het ao wè wat…! Mè het naegeslacht was ’t êlemaele eens mee “moeder”. Dit jaer kwam ’t moment dat het “echt hin zicht” mi was en d’r ard nôdig een nieuwe laehe op moest. Ik moest er toch mè ruum een weke vô rekene. Het eerder genoemde naegeslacht zurgde vô adviezen en een schuurmachientje. Zô’n ding ao ik nog nooit in m’n anden haod! Me krehe van “Bram van de Praxis in Vlissingen” uutstekende voorlichting over het te voeren verf-beleid èn ie gaf korting..!. Bovendien sprak ’n ons zô toe, dao je naebie het idee kreeg dat er wat leuks stieng te gebeuren. Ie oopte dat aoles in eên keer dekte, â hloof ik dat ’n dat meer zei omdat ’n mien zô’n mistig gezicht zag trekke. Mien taâk was het uutrekenen van de te schilderen oppervlakte! Bram besloôt mee de mededêling, da me d’r wi jaeren tegen konde as ’t af was…!

    Andige mensen begriepe nie wat ’n pieniging zô’n karwei vô mien is. Ik moest bruun out, da â jaeren weer en wind getrotseerd ao, omtovere in vlekkeloôs gebroke wit. Zôlang “schilder” een beroep is, kao je van mien nie meer verwachte dan ies wat er op liekt ! Eest ebb’ik de buren verteld, dat er geluudsoverlast zou weze en dat buten zitten hin onverdeêld succes zou weze. Z’aode begrip, wan zô dikkels ebbe ze van mien as klusser hin last….!

    “Bram van de Praxis” bleek hliek t’ebben. Alleên â het schuren gaf ons schuurtje een plezieriger anblik â wist ik moeilijk te bepaelen of ik noe genoeg geschuurd ao of nie! Buren en naegeslacht vonde het voldoende en het deu Bram anbevole ontvettingsmiddel ( ‘k wist nie dat het bestoeng ) zurgde d’r vô dat het tuunuus klaer was vô de metamorfose!

    Nae een alf uurtje wiste met het aolebei â; het dekte nie in eên keer! Dus moest ik zwoehe en steune mee de wetenschap, da’k er nog een keer over moest! De eerlijkheid gebiedt me te zeien, dat het wèrek vô de fienere motoriek , raem en deure, vakkundig deu m’n vrouwe wier gedae. Uren en daehen ebb’ik gesmeerd mee een rollertje en een kwastje, proberend aole ouwe “littekens” op het out te laete verdwienen en zô weinig mogelijk “zakkers” te kriehen. Angemoedigd en gesteund deu de buurte is het gelukt en ebbe me noe een “nieuw” schuurtje. Ik bin d’r zelfs een bitje hroôs op, â moe ‘k zeie, dat de verve nie alleên op het out zat…! Mè het is een kniesoor, die di op let…!

    Jammer genoeg was het te laete om ons schuurtje nog an te melden vô de kunstroute in Zoetelande van afgelope weekend. Het ao eus nie misstae as kunstwerk! Mee plezier kiek ik er noe op. Het is net as bie een schilderie, je moet het van een afstandje bekieke, dan is het op z’n mooist….!