article
1.6156507
ZONNEMAIRE - Stapte je bij Jo Linssen in Zonnemaire over de drempel dan stapte je hoogstwaarschijnlijk met iets onder je arm de deur weer uit.
'Zijn humor mis ik nog het meest'
ZONNEMAIRE - Stapte je bij Jo Linssen in Zonnemaire over de drempel dan stapte je hoogstwaarschijnlijk met iets onder je arm de deur weer uit.
http://www.pzc.nl/extra/in-liefdevolle-herinnering/zijn-humor-mis-ik-nog-het-meest-1.6156507
2016-07-02T07:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6156564.1467359185!image/image-6156564.jpg
In liefdevolle herinnering
Home / Extra / In liefdevolle herinnering / 'Zijn humor mis ik nog het meest'

'Zijn humor mis ik nog het meest'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Jo Linssen
      Fotograaf
    ZONNEMAIRE - Stapte je bij Jo Linssen in Zonnemaire over de drempel dan stapte je hoogstwaarschijnlijk met iets onder je arm de deur weer uit.
    Een handelaar was het, een verzamelaar én een groot muziekliefhebber. De man die de oude smederij in Zonnemaire wist om te toveren in ‘muziekkroeg-van-naam’ d’Ouwe Smisse overleed kort na een pacemakeroperatie in 2008. Oudste dochter Ingrid Koopman-Linssen: „Zijn humor mis ik nog het meest.”
     
    Hij diste de mooiste verhalen op over zijn jeugd. „Hij kon megagoed vertellen.” Zelf weet Ingrid eveneens moeiteloos een krant te vullen met anekdotes over haar vader. Jo Linssen was een markante verschijning. „Ja, dat heb ik zelf ook wel zo ervaren. Als kind al was het anders. Het was best een impulsief type, vind ik. Dan kwam er weer een konijn mee. Wat moet je nou met een konijn op een flat? Zo was er altijd wel wat”.
     
    Slagaderlijke bloeding
     
    Die flat stond in Amsterdam, Watergraafsmeer. De plek waar Ingrid met haar zusje en broertje aanvankelijk groot groeide. En waar naast een konijn, schildpad en ara’s ook ‘zo’n Pipi Langkousaapje’ een onderkomen vond. „Kees! Ik weet alleen nog dat hij altijd tegen het gaas aan ging staan en de kamer in pieste.” Onschuldig vergeleken bij de meerkat die eerder deel uitmaakte van het huishouden. „Het was hip om een aap te hebben in die tijd, maar een chimpansee was te duur. Dus hadden mijn ouders een mannetjes meerkat. Die was helemaal gek op mijn moeder, maar ook hartstikke gevaarlijk.” Toen zij een keer weg moest, nam Jo de voedertaak van zijn vrouw over. „En is hij met een slagaderlijke bloeding naar het ziekenhuis afgevoerd.”
     
    Muziekkroeg
     
    Begin jaren 70 verhuisde het gezin naar Zonnemaire. Jo tikte d’Ouwe Smisse op de kop en maakte er eigenhandig een muziekkroeg van, die in 1977 openging. Zijn eerste tia kreeg hij een jaar of vijftien geleden. Afschuwelijk vond Jo dat, maar er viel mee te leven. Dat bleek niet te gelden voor de pacemaker die hij kreeg omdat zijn hartslag veel te laag was. „Hij ging juichend naar het ziekenhuis toe. Hij zou straks weer zo fit als een hoentje zijn. Maar het is fout gegaan”, blikt Ingrid op de operatie terug. Amper twee maanden na Jo’s dood bleek haar man Hans ernstig ziek. Zijn dood volgde nog geen anderhalf jaar later. Achteraf gezien stond Ingrid jarenlang in de overlevingsmode. „Ik heb er nooit op die manier over nagedacht, maar de laatste tijd valt opeens alles op z’n plek.”
     
    Meer in de PZC van zaterdag.