article
1.6296472
Pas na de oorlog hoorde zij haar eigen naam, vertelt Chawwa Wijnberg. Dat zij die jaren overleefde, heeft zij te danken aan haar lieve onderduik-oma: Geertje Tromp - Huisman.
'Zij hield van mij om wie ik was'
Pas na de oorlog hoorde zij haar eigen naam, vertelt Chawwa Wijnberg. Dat zij die jaren overleefde, heeft zij te danken aan haar lieve onderduik-oma: Geertje Tromp - Huisman.
http://www.pzc.nl/extra/in-liefdevolle-herinnering/zij-hield-van-mij-om-wie-ik-was-1.6296472
2016-08-27T07:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6296474.1472827342!image/image-6296474.JPG
Adoptie,Herdenking,In liefdevolle herinnering,onderduik-oma,Geertje Tromp-Huisman,Chawwa Wijnberg,hermes,Vlissingen
In liefdevolle herinnering
Home / Extra / In liefdevolle herinnering / 'Zij hield van mij om wie ik was'

'Zij hield van mij om wie ik was'

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Chawwa (links), oma Geertje Tromp - Huisman en een nichtje, begin jaren vijftig.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Geertje Tromp - Huisman
      Fotograaf
    Pas na de oorlog hoorde zij haar eigen naam, vertelt Chawwa Wijnberg. Dat zij die jaren overleefde, heeft zij te danken aan haar lieve onderduik-oma: Geertje Tromp - Huisman.

    Het echtpaar dat in 1942 zonder aarzelen de jonge Joodse moeder met haar ondervoede baby onderdak bood, nam een groot risico. In de kleine boerengemeenschap wist iedereen ervan. Ook de NSB-er die er woonde. "Maar oma heeft hem te verstaan gegeven dat als hij zijn mond niet hield, hij eraan zou gaan", zegt Chawwa Wijnberg (74), dichter en beeldend kunstenaar. "Zij was onverschrokken en gedecideerd. Had een groot rechtsvaardigheidsgevoel. Iemand buitensluiten kwam niet in haar vocabulaire voor. Wij waren welkom."

    Chawwa's vader zat in het verzet. "Zijn kornuiten en hij zijn verraden. Niemand maakte zich illusies over hoe zij in het Oranjehotel in Scheveningen werden ontvangen, en voor iemand onverhoopt kon doorslaan moest mijn moeder op de vlucht. Tijd om te pakken was er niet. Ze griste nog gauw zes luiers voor mij mee. Toen zij de deur achter zich dichttrok lagen de kersenpitten nog op de bordjes."

    Vanuit Dordrecht zwierven ze langs zestien adressen voor zij zich veilig waanden op de zolder van een boerderij in Ilpendam. En zo bracht Chawwa haar eerste levensjaren als Humpie door bij een liefdevolle opa en oma tussen kippen en koeien, weilanden en sloten.

    "Mijn vroegste herinnering is het opgraven van worteltjes", zegt Chawwa. "Op mijn knietjes naast Ota, zoals ik hem noemde, in het groen. Ik zag hoe zijn grote handen het loof omvatten en eraan trokken. Uit de brokkelige grond kwam een helder oranje stengel tevoorschijn. Hij wreef het zand eraf en gaf hem aan mij: proef eens, Humpie!" De intense vreugde dat er iets in de aarde groeide dat je kon eten, ervaart zij telkens wanneer zij er over vertelt: "Ik was geobsedeerd door voedsel. Zelfs wat uit de gaarkeuken kwam, verorberde ik gulzig. En op wortels ben ik nog steeds dol. Ik eet ze het liefst met de grond er nog aan."

    Ota werkte op het land. De zes koeien graasden op verschillende weilanden, omringd door sloten. "Hij had een bootje en ik mocht mee om de dieren over te zetten." Oma runde de zaken 's binnenshuis. Van de vijf kinderen woonden nog twee zoons thuis, dus was het wassen, stijven, strijken, koken, wecken, inmaken, sokken breien en kleding verstellen, eindeloos verstellen. "Zij was als burgermansdochter met een boerenzoon getrouwd", zegt Chawwa. "Hoe hard zij ook werkte; zij bleef damesachtig. Iedereen in het dorp noemde haar juffrouw Tromp."

    Lees het hele verhaal in de PZC van zaterdag 27 augustus.