article
1.6229222
Ze voelen zich incompleet, de vier zussen Hakkens. Het gemis van hun zus(je) Silvia, die hoop hield tot het allerlaatst, maar uiteindelijk in april stierf aan borstkanker, doet nog alle dagen pijn.
Silvia wilde de neus immer vooruit
Ze voelen zich incompleet, de vier zussen Hakkens. Het gemis van hun zus(je) Silvia, die hoop hield tot het allerlaatst, maar uiteindelijk in april stierf aan borstkanker, doet nog alle dagen pijn.
http://www.pzc.nl/extra/in-liefdevolle-herinnering/silvia-wilde-de-neus-immer-vooruit-1.6229222
2016-07-30T07:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6229223.1469794423!image/image-6229223.JPG
Koewacht,Herdenking,in liefdevolle herinnering,Silvia Hakkens,hermes
In liefdevolle herinnering
Home / Extra / In liefdevolle herinnering / Silvia wilde de neus immer vooruit

Silvia wilde de neus immer vooruit

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De zussen Hakkens: Silvia, Will en Celine (boven, vlnr) Sija en Jannie (onder).
      Fotograaf
    Ze voelen zich incompleet, de vier zussen Hakkens. Het gemis van hun zus(je) Silvia, die hoop hield tot het allerlaatst, maar uiteindelijk in april stierf aan borstkanker, doet nog alle dagen pijn.
    Silvia bleef stug hoop houden. Ze ging die kanker gewoon overwinnen

    De familie Hakkens is met vijf dochters een gezellig kippenhok met vader Fred (74) als trotse haan en moeder Jannie (73) als zorgzame kloek. Oorspronkelijk afkomstig uit Rotterdam, komt het gezin via omzwervingen in Hulst en het Belgische Stekene, in Koewacht terecht. Sija Frankevijle –Hakkens (37) is het kuikentje van het gezin. Fred en Jannie bezoeken een waarzegger bij de laatste zwangerschap. Het zou nu écht een jongen worden, is de voorspelling, maar het nakomertje blijkt toch weer een meisje. ,,Ik had eigenlijk vijf moeders, er werd heel goed voor me gezorgd en op me gelet", zegt Sija over haar zussen Jannie (55), Willie (54), Celine (53) en Silvia (49). Ondanks het leeftijdsverschil kan Sija niet anders zeggen dan dat de band tussen de zussen geweldig is. Ze doen geregeld leuke uitjes samen, kletsen wat af, helpen elkaar waar het kan. Er is een hechte zusterband en die is sinds het overlijden van Silvia, ruim drie maanden geleden nog maar, enkel versterkt. Koester wat je hebt.

    Sija: ,,Silvia heeft heel wat met me te stellen gehad. Zij was natuurlijk 13 jaar de jongste, kreeg alle aandacht die daarbij hoorde, en toen kwam ik. Zij was een stoere zus. Als ze ging stappen, had ze rond haar fiets een ketting zitten, die kerels in hun nek konden krijgen als ze haar lastigvielen. Het boterde in het begin niet zo heel erg tussen ons. We deelden een kamer en ik weet nog dat ik haar in het weekend een keertje te vroeg wekte. Ze werd knorrig wakker en sloeg mijn hand weg. Die kwam tegen de muur en ik brak mijn vinger. We hebben hier later nog heel vaak ontzettend om moeten lachen. Achteraf ja. Humor, dat had ze ook. Toen ik uiteindelijk ook ging samenwonen, verbeterde onze band. We stonden allemaal op eigen benen, kregen ons eigen gezin. We waren zussen, maar ook dikke vriendinnen."

    De zussen wonen allemaal aan weerszijden van de grens, niet ver van elkaar. Silvia woont in Stekene, samen met haar man Luc en haar zoons Joey (26) en Menno (20). Hoewel de jongste, is Sija de tijd van bemoedering door haar zussen al ver voorbij. Ze regelt vaak leuke gezamenlijke uitjes en haar huis in Hulst is geregeld pleisterplaats voor de hele kliek. Als jongste, schenkt ze haar zussen ook het jongste nichtje (Kyara, 9) en neefje (Brent, 7). Silvia wordt peetmoeder van Brent.

    Het is maart 2014 als Silvia geopereerd moet worden voor een rughernia. De dag voor de operatie voelt ze echter een knobbeltje in haar linkerborst. De operatie aan haar rug gaat echter gewoon door en is een succes. De uitslag van het weefselonderzoek van het knobbeltje is dat allerminst: een agressieve vorm van borstkanker. Zo agressief dat tussen het eerste ontdekken en de uitslag het knobbeltje vijf keer groter is geworden. Sija: ,,Ze voelde de tumor gewoon groeien, zei ze. Silvia gaat de molen in, borstamputatie, lymfeklieren weg, chemo. Sija: ,,Maar de hele tijd bleef ze positief. Ze ging het gewoon overwinnen." En dat deed ze. In oktober blijkt ze schoon. Dat viert Sija met Silvia met een schoonheidsbehandeling in een Hulster salon. Prachtig opgemaakt ontmoeten de twee de andere drie zussen in een bistro om verder te borrelen. Iedereen straalt, is ontzettend opgelucht en dankbaar. Maar niet voor lang. Eind januari, drie maanden na het stoppen van de behandeling, krijgt Silvia vage griepklachten. Ook is ze erg moe. Onder de scan maar weer. De uitslag is verschrikkelijk: uitzaaiingen naar de rechterlong en richting ribben. De aangedane long weghalen, is daardoor onmogelijk. Silvia start weer met chemo, maar ze gaat snel achteruit. Dat wilde ze zelf niet weten, laat staan dat ze dat aan anderen zou vertellen. Sija: ,,Zo stond ze erop dat Joey naar Australië zou gaan, waar hij een jaar zou gaan rondtrekken. Ze wilde niet dat hij om haar zou thuisblijven." Ze weet haar zoon te overtuigen, en hij vertrekt.

    Pijn krijgt Silvia in de greep. Ze gaat diverse keren het Gentse ziekenhuis in, en weer uit. De andere zussen Hakkens bezoeken haar om beurten en nemen in Stekene het huishouden over van Luc. Silvia baalt van zichzelf, dat ze hulpbehoevend en moe is, en dat ze zo weinig kan terugdoen voor al die goede zorgen. Sija: ,,Ze zei een keer: Ik verslaap mijn tijd. Waarmee ze wilde zeggen: Ik wil nog zoveel leuks doen, ik hoor niet te liggen slapen.''

    Silvia wil niet accepteren dat het echt niet goed met haar gaat. ,,Met de neus vooruit!", is haar gevleugelde uitspraak. Maar haar zussen zien wel waar het naartoe gaat. Pogingen om met Silvia te praten over hoe ze 'het' geregeld wil hebben, wuift Silvia resoluut weg. Sija: ,,Ze wilde er gewoon pertinent niet over praten. Want ze ging echt niet dood." In maart wordt bij Silvia een laatste scan gemaakt. Overal uitzaaiingen. De artsen geven haar nog een paar weken. Die haalt ze niet eens. Die laatste dagen ervaart Sija als in een soort roes. ,,Ik wilde niks van haar missen, ben zo vaak op en neer gereden naar Gent. Ik had overal waar ik was, steeds het gevoel dat ik moest opschieten om weer bij haar te zijn. Omdat ik voelde dat het snel gedaan zou zijn. De dag dat ze uiteindelijk zou sterven, was ik weer op weg naar Gent en het was somber, regenachtig weer. Het was zoals ik me voelde." Die dag is Silvia in het bijzijn van haar familie rustig overleden. De crematie is ingevuld op een manier waarvan iedereen dacht dat Silvia het gewild zou hebben.