article
1.6116230
Twintig jaar geleden reisde Ank van Gulik naar haar oudste dochter in Utrecht voor een gezellig etentje samen. Wat zij bij aankomst aantrof, veranderde haar leven.
'Mama werd niet meer wakker', zei ze
Twintig jaar geleden reisde Ank van Gulik naar haar oudste dochter in Utrecht voor een gezellig etentje samen. Wat zij bij aankomst aantrof, veranderde haar leven.
http://www.pzc.nl/extra/in-liefdevolle-herinnering/mama-werd-niet-meer-wakker-zei-ze-1.6116230
2016-06-18T07:30:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6116227.1466153771!image/image-6116227.jpg
Herdenking,In liefdevolle herinnering,Marion Harms,hermes,Vlissingen
In liefdevolle herinnering
Home / Extra / In liefdevolle herinnering / 'Mama werd niet meer wakker', zei ze

'Mama werd niet meer wakker', zei ze

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Marion, halverwege de twintig.
      Fotograaf
    Twintig jaar geleden reisde Ank van Gulik naar haar oudste dochter in Utrecht voor een gezellig etentje samen. Wat zij bij aankomst aantrof, veranderde haar leven.

    Die 19e juni, vertelt Ank van Gulik (73), voelde zij zich onrustig. Het overstemde bijna de voorpret van het weerzien. Zij vertrok eerder en arriveerde al halverwege de middag in Utrecht. Toen zij de straat indraaide waar Marion Harm en haar dochtertje Hanna woonden, zag zij het meisje huilend voor het raam staan. Zij snelde dichterbij, tuurde door het glas. Marion lag voorover, languit op de vloer. Haar krullen uitgewaaierd om haar hoofd.

    ,,Kalm en helder werd ik. Dat er niets meer aan te doen was, wist ik meteen. Ik riep door het glas heen dat oma het allemaal zou regelen, schakelde via buren de politie in, die op hun beurt een ambulance opriepen. Gelukkig kon ik voorkomen dat ze voordeur intrapten; ik wilde Hanna nóg een trauma besparen."

    Eenmaal binnen bleek dat die zichzelf had aangekleed 's ochtends: ,,Alle kleren had zij uit haar kast getrokken, op zoek naar een warme trui. 'Mama werd niet meer wakker', zei ze. Gegeten had ze ook; ze liet mij zien hoe ze met een krukje voor het aanrecht net bij de broodtrommel kon."

    Tijdens de kleurrijke uitvaart las Ank een vrolijk fragment uit Marions dagboek voor. Er waren veel volwassenen en kinderen, Spaanse muzikanten, Turkse en Marokkaanse gerechten. En Hanna holde over de graven.

    Grootmoeder en kleindochter hebben een sterke band. ,,Toen Marion zwanger was had ze geregeld dat ik, mocht haar iets overkomen, toeziend voogd zou zijn. Ik praat natuurlijk over haar met Hanna. 'Wat goed dat je toen vróeger kwam, oma', zei die op 6-jarige leeftijd tegen mij. 'Anders was ik nog langer alleen geweest.' Ze herinnert zich dus nog wel iets van die dag."

    Veel van haar dochter ziet zij in haar kleindochter terug; het zelfde postuur, de donkere krullen, de soepele overgangen tussen uitbundige en peinzende stemmingen. Hanna was 16 jaar toen zij eens opmerkte: ,,Dat je kind dood is, valt niet mee, hè oma?"