article
1.6097984
VLISSINGEN - "Ik wil me de zonnige, blije kant van Bob herinneren. Zo zit hij voor altijd in mijn hart", vertelt Irene Steendam. Ze verloor haar zoon toen hij 23 jaar was. Een lieveheersbeestje landde in het ziekenhuis op het lichaam van Bob Elders. Het wandelde langzaam van zijn borst naar zijn benen en terug. De jongen was toen net overleden. Dat beeld blijft Irene Steendam bij. "Een prachtig symbool. Na al het vreselijks dat er is gebeurd was dat zo mooi, zo ontroerend. We hebben het beestje later buiten in de struikjes gezet."
Bob was zo'n prachtig cadeautje
VLISSINGEN - "Ik wil me de zonnige, blije kant van Bob herinneren. Zo zit hij voor altijd in mijn hart", vertelt Irene Steendam. Ze verloor haar zoon toen hij 23 jaar was. Een lieveheersbeestje landde in het ziekenhuis op het lichaam van Bob Elders. Het wandelde langzaam van zijn borst naar zijn benen en terug. De jongen was toen net overleden. Dat beeld blijft Irene Steendam bij. "Een prachtig symbool. Na al het vreselijks dat er is gebeurd was dat zo mooi, zo ontroerend. We hebben het beestje later buiten in de struikjes gezet."
http://www.pzc.nl/extra/in-liefdevolle-herinnering/bob-was-zo-n-prachtig-cadeautje-1.6097984
2016-06-11T07:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6098039.1465581186!image/image-6098039.jpg
Dood,Irene Steendam,In liefdevolle herinnering,Bob Elders,Vlissingen,hermes
In liefdevolle herinnering
Home / Extra / In liefdevolle herinnering / Bob was zo'n prachtig cadeautje

Bob was zo'n prachtig cadeautje

Foto's
1
Reacties
Reageer
    VLISSINGEN - "Ik wil me de zonnige, blije kant van Bob herinneren. Zo zit hij voor altijd in mijn hart", vertelt Irene Steendam. Ze verloor haar zoon toen hij 23 jaar was. Een lieveheersbeestje landde in het ziekenhuis op het lichaam van Bob Elders. Het wandelde langzaam van zijn borst naar zijn benen en terug. De jongen was toen net overleden. Dat beeld blijft Irene Steendam bij. "Een prachtig symbool. Na al het vreselijks dat er is gebeurd was dat zo mooi, zo ontroerend. We hebben het beestje later buiten in de struikjes gezet."

    Irene Steendam kijkt met pijn in het hart terug naar die trieste dag 3 april 2011. Zij vond haar zoon in zijn geboortehuis in Vlissingen, waar hij de dood verkoos. 'Eindelijk rust in je verwarde hoofd en je gejaagde lijf. Dag m'n lief, lief en ook zó eenzaam en verscheurd kind', schreef zij in de rouwadvertentie. Woorden van een dieprouwende moeder. Zij verloor twee jaar eerder haar dochter Evelien aan ziekte. Evelien werd 36 jaar. Woorden ook die in een notendop de strijd weergeven die haar zoon de laatste jaren van zijn leven voerde.

    Zonnig

    Een zachte glimlach verschijnt op haar gezicht als ze vertelt over de eerste jaren van haar zoon. "We hadden eigenlijk niet meer verwacht dat we nog een kind zouden krijgen. En toen diende Bob zich aan. Ons nakomertje. Ons derde kind. Hij was een prachtig cadeautje." Ze valt even stil. Tranen glinsteren in haar ogen. "Vrolijk, zonnig. Een sociaal kind ook. Zo wil ik me Bob herinneren. Niet alle vreselijks dat later gebeurde. Toen Bob een jaar of zeven was, gingen z'n vader en ik uit elkaar. Het ging echt niet meer."

    Onbereikbaar

    "Bob ging met mij mee. De eerste jaren ging dat goed. Er was een goede omgangsregeling. Maar gaandeweg ontstonden er spanningen. Op zijn 13de is hij naar zijn vader vertrokken. Met al z'n spullen. We bleven gewoon contact houden. Hij kwam regelmatig bij me. Maar zijn gedrag veranderde. Ik heb het gevoel dat ik hem toen al langzaam ben kwijtgeraakt. Hij werd steeds meer onbereikbaar." Uiteindelijk kwam die fatale dag in april.