We moeten van overheidswege de vrijheid vieren, want dat is heel erg belangrijk, wordt ons verteld.

Een paar jaar geleden bekeek ik de spotjes nog met minachting. Een krampachtige poging van de overheid om de meimaand nog betekenis te geven, nu voor veel mensen de oorlog wel heel erg ver achter ons ligt.

Nu zie ik het een beetje anders. We moeten inderdaad voor de vrijheid blijven knokken.

Ik sprak een bedrijfsleider van een woonwinkel in de Goese woonboulevard. Of hij voor de camera iets wilde zeggen over de overijverige parkeerwachters. Wilde hij best, maar hij mocht de pers niet te woord staan zonder toestemming van de voorlichters op het hoofdkantoor. Ik was er getuige van hoe de man het hoofdkantoor ervan probeerde te overtuigen dat zijn mening het merk geen schade toebracht. Het hoofdkantoor moest er nog een paar dagen over nadenken.

Ook ambtenaren van de gemeente Vlissingen mogen niet rechtstreeks praten met de pers. Ook daar moet alles via de voorlichters.

En erg uitzonderlijk is dit niet meer. Gek genoeg. De arbeider, de chef: ze worden steeds meer afgeschermd voor de pers. Uit zelfbescherming en om het zorgvuldige gecomponeerde imago te bewaken worden mensen gemuilkorfd.

Gisteren was het 1 mei, de Dag van de Arbeid en - o, ironie - voor Omroep Zeeland-presentatrice Helge Prinsen de eerste vrije dag na haar lange carrière bij Omroep Zeeland.

Ze nam iets te veel vrijheid door relativerend te spreken over de malle droom van haar bazen om zich te vestigen in de Vlissingse Timmerfabriek.

Het was de Omroep bijna een ton gemeenschapsgeld waard om deze vrije geest kwijt te raken.

Helge heeft nu haar vrijheid. Ik hoop dat ze ervan geniet.