We houden ervan om het te bereiden, om het te eten, om erover te praten en in sommige gevallen om het uit te delen.

Voedsel is een wonder. En het feit dat we het hier in overvloed hebben is iets om dankbaar voor te zijn. Maar toch zitten er een paar nare en vreemde kantjes aan. Zo dumpte een boer, Krispijn, uit de Noordoostpolder dit weekend 6 ton aardappelen op de Dam in Amsterdam. Hij deelde ze gratis uit omdat hij zijn aardappelen aan de straatstenen niet kwijtraakte. De koelcellen in Zeeland liggen nog vol met het fruit van vorig jaar. Maar tegelijkertijd slepen wij al die tijd fruit en aardappelen van heinde en ver hierheen. Waar vroeger een rijke oogst reden was tot vreugde, is het nu vaak een financiële klap voor de Nederlandse boer. Want uiteindelijk moet die boer soms betalen om van zijn oogst aardappelen, uien of fruit af te komen. Het wordt doorgedraaid, ondergeploegd of hij moet betalen om het te laten vergisten. Iets klopt hier niet. Krispijn de aardappeldumper werd geïnterviewd op Radio 1 en moest zich verantwoorden tegenover mevrouw Mei Li Vos. Kort gezegd kwam het er op neer dat hij maar geen boer had moet worden, niets begreep van de markt en anders maar moest stoppen met boeren. Overigens dacht mevrouw Vos ook dat met 6 ton aardappelen de hele Dam bedekt zou zijn. Toen ik het beluisterde werd ik plaatsvervangend boos. Onze boeren zijn de primaire sector in economische termen. Zonder boeren houdt alles op. Dat is wat primair in echte woorden betekent. Geen complexe financiële producten, geen boeiende techniekopleidingen, geen topsectoren met halfgeleiders. Niets, want alles begint en eindigt met voedsel en dus ook met de boer. Als er eentje is die iets aan de kaak wil stellen dat niet deugt, zou je wellicht eens kunnen luisteren in plaats van hem verbaal de grond in te boren.