Bij de Provinciale Courant had men grote rollen papzacht papier naar buiten gerold.

In sommige winkels kon je echter goedkoop wat op de kop tikken, een roestige zaag of hamer, vochtig geworden gordijnstof of tekenpapier en schriften die een beetje kromgetrokken waren.

Wij, drie jongens van een tekenclubje, wilden wel wat papier. Ons doel was het tekenen van stripverhalen, want we vonden stripverhalen mooi, leuk en spannend. We lazen vooral Belgische strips: Robbedoes, Kuifje, Lucky Luke en we wilden ook wel van die verhalen maken. We merkten al spoedig dat het niet meeviel. We hadden dan wel papier en we hadden een potlood met een gummetje eraan, Oost-Indische inkt, pen en een liniaaltje, maar dikwijls ging het bij het begin al mis. Het was geen sinecure om met de pen langs een liniaaltje een mooie lijn te trekken. Hoe we ook ons best deden, meestal kreeg je wel een paar vlekken. Ons grote voorbeeld was wel Kuifje, niet alleen omdat hij volgens één van de verhalen eventjes in Vlissingen was, maar vooral door de mooie lijntjes die overal even dik waren en de nette letters en de heldere kleuren. De held Kuifje liep in een plusfour, maar dat vonden we toen niet gek: die droegen wij ook wel op zondag. We deden ons best, maar we kregen zelden een verhaal helemaal rond en meestal zagen de figuren er na een plaatje of tien heel anders uit dan in het begin.

Nu is er vorig jaar een film verschenen: The Adventures of Tintin. Het is een spannende film, waarbij de computeranimaties zorgen voor veel sensatie en beweging, maar het is wel helemaal iets anders dan de oorspronkelijke strip, waarbij je als het ware in stilte in eigen tempo langs de plaatjes wandelt en rustig de precieze tekeningen van Hergé kan bekijken.