Onafhankelijk
Onlangs vierden de Belgen een nationale feestdag. In Brussel hadden ze het goed voor elkaar: het was mooi weer, veel mensen hadden vrij, ze hadden vlaggen aan hun balkons gehangen, er waren rode, gele en zwarte ballonnen, er was muziek, de brandweer hield een demonstratie in de straten.
Kinderen mochten spuiten. Nog duidelijker aanwezig was het leger. Er waren veel legervoertuigen en kinderen mochten met een helm op in een pantserwagen, als hun gezicht tenminste onder de camouflagekleuren zat. Maar de meeste Brusselaars wandelden wat heen en weer, liepen met de vendelzwaaiers of de harmonie mee of zaten op een terras te eten en te drinken. De zomerzon blonk in de bierglazen. Boven de stad vlogen straaljagers en helikopters in formatie. Ik had de indruk dat ze de spits van de stadhuistoren, met het glanzende beeld van de engel Michaël met zijn opgeheven zwaard, als richtpunt hadden genomen.
Het is natuurlijk wel ietwat vreemd om als Nederlander een beetje mee te doen met de feestelijkheden. De Belgen vierden immers hun onafhankelijkheid en afsplitsing van het verfoeilijke Nederland met hun protestante vorst die zichzelf als koning had uitgeroepen en die voorstander was van tweetaligheid en van zijn land ook met inzet van zijn eigen geld een hypermoderne en welvarende natie wilde maken. Waarschijnlijk was hij te voortvarend, was zijn beleid te drastisch en ging hij teveel tegen bepaalde krachten in. In 1830 brak er in Brussel een opstand uit. Willem stuurde er een leger op af, maar uiteindelijk hielp dat niet.
Voor één euro mocht je het museum in om een tentoonstelling over geld en kunst te bekijken. Tot onze verbazing, maar ook tot ons genoegen, zagen we daar, naast allerlei andere schilderijen, een borstbeeld van koning Willem I, door de Franse beeldhouwer Rude in 1819 geportretteerd, met schouderstukken en een kuifje.
Je kunt het natuurlijk wel jammer vinden dat indertijd zoiets als België ontstaan is, maar aan de andere kant hadden we, als dat niet gebeurd was, ook niet zo'n uitbundig feest mee kunnen maken.
Het is natuurlijk wel ietwat vreemd om als Nederlander een beetje mee te doen met de feestelijkheden. De Belgen vierden immers hun onafhankelijkheid en afsplitsing van het verfoeilijke Nederland met hun protestante vorst die zichzelf als koning had uitgeroepen en die voorstander was van tweetaligheid en van zijn land ook met inzet van zijn eigen geld een hypermoderne en welvarende natie wilde maken. Waarschijnlijk was hij te voortvarend, was zijn beleid te drastisch en ging hij teveel tegen bepaalde krachten in. In 1830 brak er in Brussel een opstand uit. Willem stuurde er een leger op af, maar uiteindelijk hielp dat niet.
Voor één euro mocht je het museum in om een tentoonstelling over geld en kunst te bekijken. Tot onze verbazing, maar ook tot ons genoegen, zagen we daar, naast allerlei andere schilderijen, een borstbeeld van koning Willem I, door de Franse beeldhouwer Rude in 1819 geportretteerd, met schouderstukken en een kuifje.
Je kunt het natuurlijk wel jammer vinden dat indertijd zoiets als België ontstaan is, maar aan de andere kant hadden we, als dat niet gebeurd was, ook niet zo'n uitbundig feest mee kunnen maken.
