Ze hadden via internet kaartjes te pakken gekregen. Wij moesten nog kaartjes kopen en daarom mochten we vlug naar binnen. Niet dat we de eersten waren. In de grote zaal was het al druk. Op tafels met witte of zwarte kleden stonden bouwsels van Lego. In 1932 begon de Deen Kirk Christiansen houten speelgoed te maken en gaf het de naam Leg Godt, hetgeen Speel Goed betekent. Zijn houten blokken met rode letters en de houten Lego-treintjes lijken niet meer op wat er nu aan Lego gefabriceerd wordt. We zagen veel ruimteschepen die te maken hadden met Star Wars, de toren Isengarth uit In de ban van de Ring, meters hoog en pikzwart, eromheen een en al slagveld; een Japans oorlogsschip uit de Tweede Wereldoorlog, de Yamato, taferelen uit films als Batman, Harry Potter, Tron en allerlei horror: draken, kreeftachtigen met vleugels; de helikopter uit Avatar. Hetgeen je ziet is ook allemaal wel ver verwijderd van wat de eerste Legodoosjes in de jaren zeventig te bieden hadden: blokjes en staafjes in Mondriaankleurtjes.

Nu kan men alle kanten uit. Steden kan men bouwen met huizenblokken, lantaarns, bomen, trams, voetgangers. Beroemde klassieke werken kan men nabouwen. We zagen een soort Colosseum en een Griekse tempel waar je het dak vanaf kon lichten zodat je het binnenste goed kon bekijken.

Knalgroene oerwouden kan men bouwen of door tanks kapotgeschoten zandkleurige Iraakse huizen, en men houdt zelfs rekening met meisjes. Er zijn nu roze blokjes en er zijn bouwdozen waarmee je een nagelstudio kan bouwen of een dameskapperszaak, een zwembad met duiktoren en ligstoelen en een barretje, of een dierenkliniek compleet met een pony die je in elkaar kunt zetten.

Vooral kinderen waren gefascineerd door de constructies, maar je zag ook veel vaders die meteen wel aan de slag hadden willen gaan. De moeders hadden vooral oog voor de kinderen.