Je hebt daar de milieustraat, een aantal bedrijven, de oefenplaats van de brandweer met boeiende bouwsels waarop men zich kan uitleven, er is ook een loods met daarbij enkele militaire voertuigen en iets verder heb je de resten van wat het fort De Ruijter had moeten worden.

Men begon er in het begin van de vorige eeuw aan. Het heeft een lieve duit gekost en er waren allerlei bezwaren, ook van omringende landen die een groot fort met zware kanonnen aan de monding van de Westerschelde geen goed idee vonden.

De massieve stalen geschutskoepels die Krupp zou produceren zijn nooit geleverd, het metaal had het oorlogszuchtige Duitsland zelf hard nodig. De Duitsers hebben er later, tijdens de Tweede Wereldoorlog nog wel wat geschut op geplaatst, maar het fort is in feite nooit afgebouwd, ook niet door de Duitsers.

Het idee om grote forten te bouwen, was toen allang achterhaald. Men bouwde liever een vernuftig systeem van bunkers. Nu zijn daar, vlak bij de Westerscheldedijk, nog wat stukken beton te zien die een indruk geven hoe groot het fort had moeten worden.

Er groeien nu gras en enkele vlierstruiken op en er grazen schapen en er liep een enkel paard. De zon scheen, je hoorde moderne windmolens zoeven en het zag er allemaal wel vreedzaam uit.

Ik hoop dat het zo blijft en ook dat de ruïne blijft. We hebben niet zoveel ruïnes in Zeeland, en je kunt er wijze lessen uit trekken.

Want ook bij oorlogsvoering geldt dat wat nu in is, morgen alweer achterhaald kan zijn.