De man zette zich voor zijn computer, hamerde dagen achtereen op zijn toetsenbordje en voilà: een meesterwerk was geboren. Het handelt over een vertegenwoordiger in tandenborstels en zeepjes die tijdens een hevig onweder in een soort tijdmachine belandt die hem naar de vijftiende eeuw brengt. Zoiets.

Een boek schrijven ('je hoeft alleen maar de woorden in de juiste volgorde achter elkaar te plaatsen') is één, een uitgever vinden is twee.

Uitgevers zijn immers niet dol op debutanten. Ze worden dagelijks overspoeld met manuscripten, die ze vaak ongelezen retourneren met een beleefd getoonzet briefje. 'We hebben uw manuscript met belangstelling gelezen, maar zijn tot de conclusie gekomen dat het niet in ons fonds past. We wensen u veel succes met uw schrijverscarrière'. Dat soort ontmoedigende tekstjes.

Derhalve verzon de man een list. Hij wendde zich tot een internetbedrijf, dat beginnende auteurs in het zadel probeert te helpen via de uitgifte van aandelen.

Dat werkt zo: een auteur die in vier maanden tijd 2000 aandelen ( à 5 euro per stuk) in zijn schrijverij weet te verkopen, zal zijn Droom in vervulling zien gaan: zijn boek zal door een heuse uitgeverij op de markt worden gebracht.

Vijfendertig aandelen heeft de man inmiddels weten te slijten: drie aan zijn levensgezellin (die heeft er kennelijk niet zo heel veel vertrouwen in), de rest aan wat vrienden en kennissen. Ik denk dat ik er ook een paar koop. Want ik gun het hem wel: een toegangsbewijs voor het Boekenbal 2013.

Dan kan-ie daar, in de Amsterdamse Stadsschouwburg, op de trap gaan zitten, precies: net als Harry altijd deed. Want: 'wat Mulisch kon, kan ik ook'.