article
1.6630382
RENESSE - Renesse in Concert heeft zaterdag een levende legende te gast: saxofonist en zanger Maceo Parker. Naar eigen zeggen is hij voor 98 procent funk. Die andere twee procent? Die zijn voor de jazz.
Renesse in Concert met Maceo Parker: Funk verslaat alles
RENESSE - Renesse in Concert heeft zaterdag een levende legende te gast: saxofonist en zanger Maceo Parker. Naar eigen zeggen is hij voor 98 procent funk. Die andere twee procent? Die zijn voor de jazz.
http://www.pzc.nl/extra/cultuur-in-zeeland/renesse-in-concert-met-maceo-parker-funk-verslaat-alles-1.6630382
2016-11-10T13:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6630399.1478793226!image/image-6630399.jpg
Cultuur in Zeeland
Home / Extra / Cultuur in Zeeland / Renesse in Concert met Maceo Parker: Funk verslaat alles

Renesse in Concert met Maceo Parker: Funk verslaat alles

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Muziek is de eerste levensbehoefte voor Maceo Parker.
      Fotograaf
    RENESSE - Renesse in Concert heeft zaterdag een levende legende te gast: saxofonist en zanger Maceo Parker. Naar eigen zeggen is hij voor 98 procent funk. Die andere twee procent? Die zijn voor de jazz.

    Muziek en specifiek funk lijkt niets minder dan een roeping voor Maceo Parker. Hij leidt al jaren een succesvolle groep. Daarnaast speelde hij onder meer met James Brown, George Clinton, Bootsy Collins, The Red Hot Chili Peppers en Prince.De gevierde Amerikaanse saxofonist en zanger die dit jaar 73 jaar wordt, werd niet alleen succesvol dankzij muziek. Muziek was ook een uitweg wanneer het leven onaangename verrassingen bracht. Parkers liefde voor muziek was al heel vroeg zo groot dat hij zelfs de grootste tegenslagen daarmee het hoofd kon bieden.In het eerste hoofdstuk van Parkers autobiografie 98% Funky Stuff, My life in Music komt daarvan een pregnant voorbeeld ter sprake. Zijn zachtmoedige vader veranderde in een zware drinker toen diens broer bij een bizar ongeluk met een wasmachine om het leven kwam. Parker reageerde op die indringende omslag door zich met nog meer geestdrift aan de schoolband te wijden en op die manier de toenemende spanning tussen zijn vader en moeder te vermijden.Opvallend is dat Parker het respect voor zijn vader niet verloor, zoals hij in zijn hele autobiografie respectvol naar iedereen blijft. Hij trok wel een wijze les uit de gebeurtenissen. Heel zijn leven onthield hij zich van drugs en drank. Toen hij in de band van de exorbitante George Clinton kwam te spelen, was Parker niet alleen de meest sober geklede man in het bonte gezelschap. Hij was ook als een van de weinigen nuchter tussen geduchte innemers van sterke drank en harddrugs. Parker feestte niettemin mee, bleef wakker op dat ene stimulerende middel: muziek.

    Gedreven

    Aan dat eerste hoofdstuk gaat een korte proloog vooraf die duidelijk maakt hoe gedreven Parker was om het in de muziek te gaan maken. Hij beschrijft hoe hij na een optreden van Ray Charles naar de achteringang van de concertzaal gaat in de hoop Charles of een van de bandleden te treffen. Wat hij zal zeggen, weet hij niet, maar iets drijft hem naar de musici. Tot zijn teleurstelling is er niemand. Of wacht, iets verderop staat saxofonist Hank Crawford een sigaret te roken. De altist is onberispelijk gekleed en heeft, hoewel het bijna middernacht is, zijn zonnebril op. Parker kijkt van een afstand naar de man die hij vurig bewondert, omdat hij zo cool is, maar vooral omdat hij zo prachtig speelt. Dan gaat de deur open en komt de rest van de band naar buiten. Ray Charles, voor Parker de grootste zanger en tenorsaxofonist David 'Fat-head' Newman die hij zelfs nog hoger aanslaat dan Hank Crawford. Tegen niemand in het bijzonder, maar hardop, spreekt Parker dan de gevleugelde woorden: 'Eens zullen jullie weten wie ik ben.'

    Vernederingen

    Parker weet al jong wat hij wil en laat zich door niets van de wijs brengen. Niet door mooie meisjes die meer en meer in hem geïnteresseerd raken naarmate hij zich als musicus manifesteert. Niet door de vernederingen die hem als zwarte jongeling in de destijds nog gesegregeerde zuidelijke staat North Carolina ten deel vallen. Muziek heeft altijd een antwoord. Funk is de sterkste. Zijn boosheid over racisme en discriminatie uit hij later in James Browns klassiek geworden song Say it aloud, I'm Black and I'm Proud.In de band van Brown komt hij halverwege de jaren zestig enigszins toevallig terecht. Brown vraagt Maceo's broer Melvin in zijn band te komen drummen. Melvin probeert ook een plaats voor zijn broer in de band te regelen. 'Speel je baritonsax?' wil Brown weten. 'Uh...ja,' jokt Marceo. 'Heb je ook een baritonsax?' Weer antwoordt Maceo niet naar waarheid: 'Uh....ja.' Hij krijgt de baan en groeit uit tot een van de boegbeelden van de band. Een terugkerend hoogtepunt in elke show is wanneer Brown in de microfoon schreeuwt: 'Maceo, I want you to blow' en Parker een van zijn onvolprezen funky solo's speelt.

    Hij blijft lang bij Brown. Dan krijgt het ongenoegen over het onredelijke gedrag van de steeds meer door drugs uit balans geraakte Brown de overhand. Parker begint een eigen band, die vrij snel uit elkaar valt. Hij speelt in groepen van de excentrieke George Clinton en Bootsy Collins. Teleurgesteld in de harde, oneerlijke business werkt hij zelfs een tijd niet als musicus, hoewel hij al wel weet dat een leven zonder muziek ondenkbaar is. Weer terug in de scene werkt hij veel als sessiemuzikant, onder meer met The Red Hot Chili Peppers, Rolling Stones-gitarist Keith Richards en op de grote danshit Groove is in the Heart van Deee-Lite.1990 is een breekpunt. De Duitse producer Stephan Meyner laat Parker en een all-starband een meer jazz-georiënteerd album opnemen. Die plaat Roots Revisited, met onder meer een uitzinnige versie van Parkers ballad Children's World wordt een groot succes.

    Candy Dulfer

    Parker zelf is echter niet helemaal tevreden en besluit niet meer van zijn koers af te wijken. Hij geeft zich volledig aan de funk en haalt in 1992 zijn grootste succes binnen met Live on the Planet Groove. Misschien niet toevallig is dat de plaat waarop hij voor het eerst met Candy Dulfer werkt. Sindsdien is zij vaste gast bij zijn Nederlandse shows. Wellicht ook in Renesse, waar hoe dan ook de temperatuur flink zal stijgen als Parker zijn fenomenaal getimede licks op het publiek loslaat en hij de positieve kracht van muziek ten volle overbrengt.

    Maceo Parker, zaterdag 12 november, Dorpshuis Renesse, aanvang 21.00 uur.