article
1.6291329
RECENSIE We staan op het erf van de monumentale boerderij Oranjepolder bij Arnemuiden, waar dit jaar de tweede locatievoorstelling van het Zeeland Nazomerfestival (ZNF) onderdak heeft gevonden. Via een klinket worden we de schuur binnengeloodst. Drie mannen staan met hun rug tegen een oranje wand. Beetje bouwvakkertypes. Wie naar boven kijkt ziet de majestueuze kap en de strozolder, waar een vrouw goed zicht heeft op de langzaam volstromende tribune.
Juni: Pijn in een boerenschuur
RECENSIE We staan op het erf van de monumentale boerderij Oranjepolder bij Arnemuiden, waar dit jaar de tweede locatievoorstelling van het Zeeland Nazomerfestival (ZNF) onderdak heeft gevonden. Via een klinket worden we de schuur binnengeloodst. Drie mannen staan met hun rug tegen een oranje wand. Beetje bouwvakkertypes. Wie naar boven kijkt ziet de majestueuze kap en de strozolder, waar een vrouw goed zicht heeft op de langzaam volstromende tribune.
http://www.pzc.nl/extra/cultuur-in-zeeland/juni-pijn-in-een-boerenschuur-1.6291329
2016-08-25T09:30:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6291320.1472064861!image/image-6291320.JPG
Arnemuiden,Zeeland Nazomer Festival,Cultuur, kunst en recreatie,ZNF,Locatievoorstelling,Juni,hermes
Cultuur in Zeeland
Home / Extra / Cultuur in Zeeland / Juni: Pijn in een boerenschuur

Juni: Pijn in een boerenschuur

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Fabian Janssen (links) speelt boerenzoon Klaas, Hylke van Sprundel is zijn jongere broer. Op de wand een foto van Dieke, dochter van Klaas.
      Fotograaf
    RECENSIE We staan op het erf van de monumentale boerderij Oranjepolder bij Arnemuiden, waar dit jaar de tweede locatievoorstelling van het Zeeland Nazomerfestival (ZNF) onderdak heeft gevonden. Via een klinket worden we de schuur binnengeloodst. Drie mannen staan met hun rug tegen een oranje wand. Beetje bouwvakkertypes. Wie naar boven kijkt ziet de majestueuze kap en de strozolder, waar een vrouw goed zicht heeft op de langzaam volstromende tribune.

    Schrijver Gerbrand Bakker, op wiens roman Juni het stuk is gebaseerd, heeft plaatsgenomen tussen het publiek. Op de wand wordt een tekst geprojecteerd. We horen de stem van de schrijver: ''Eerder op de dag, vlak voordat ze de ladder beklom, deed Anna Kaan de lamp aan. Nu is het nog licht, maar vannacht wordt het donker. Dat is ze voor. Ze heeft de wrakke ladder achter zich omhooggetrokken.''

    Anna Kaan roert zich op de strozolder. Ze zegt: ''Ik geef nooit meer een feest. Nooit!'' Anna is de moeder van de drie zonen op de dorsvloer. Klaas is de oudste en de 'erfopvolger'. Na hem komt Jan, die ver weg op Texel woont. Johan is de jongste. Die houdt zich vooralsnog stil, hij is onderweg met een zak die later gevuld blijkt met grint. Vader Zeeger completeert het gezelschap. Hij maakt een flitsende opkomst in zijn lange onderbroek en hemd en gooit meteen een dakpan kapot: ''Als ze al niet wakker was, is ze dat nu.''.

    Sloot

    Jan tekent met krijt een rechthoek met daarin twee jaartallen op de cementen vloer: 1967 en 1969. Een grafsteen. Zo worden we gewaar welke pijn de familie na veertig jaar nog steeds beheerst. De steen is van Hanne, het dochtertje van twee dat in een sloot verdronk op 30 april 1969, de dag dat de 'oude' koningin het dorp bezocht.

    Woede en pijn. Anna ligt met een fles advocaat en een pak bokkenpootjes op de zolder van de schuur. Ze weigert naar beneden te komen. Dat is niet voor het eerst. Vader Zeeger pakt een 'stroboek', een schrift met harde kaften waarin hij alle keren heeft bijgehouden dat Anna zich op de strozolder verschanste. Zelf werkt hij aan een houten kerstboom - Duitsers kopen kerstbomen, ''zelfs als de mussen dood van het dak rollen.''

    De boerderij kalft af. Alle koeien zijn al weg en Klaas wil ook het land verkopen. Er is nog wel een stier. Zijn geloei levert woedende reacties op: overbodig stuk vlees! Het geheel wordt er niet vrolijker op als ook de jongste zoon Johan aan het woord komt. Hij heeft een ongeluk met zijn motor gehad toen hij aan het stunten was. Tien dagen was hij bewusteloos. Sindsdien praat en denkt hij traag.

    Hosternokke

    De mannen schreeuwen meer tegen elkaar dan ze praten. 'Hosternokke' is een graag gebezigde krachtterm. Er wordt met de deur gesmeten. En moeder Anna zorgt vanaf haar strozolder voor een niet aflatende jeremiade.

    Gelukkig kan er om sommige confrontaties tussen de broers gelachen worden. Johan is in al zijn simpelheid amusant als hij zijn voeten koelt in een emmer water. Er komt letterlijk en ook figuurlijk lucht in het geheel, als de schuurdeuren open worden gegooid en de Zeeuwse zomernacht binnenstroomt. De mannen staan buiten, ze zingen een kerkzang, een koraal.

    Tenslotte hebben we ook Dieke nog. Zij is de dochter van Klaas, vijf jaar oud. We zien alleen haar projectie op de muur van de schuur en horen haar stem als ze met haar vader, ooms en opa spreekt. Van haar oma krijgt ze geen antwoord. Dieke zweeft de hele voorstelling als een wolk van onschuld boven het geheel.

    Dat geprojecteerde meisje, die lichte toon, is hard nodig. Ze zorgt voor tegenwicht. Evenwicht, zelfs. Zodat je na afloop in de bus terug naar Middelburg stapt met het idee, dat Juni nog lang door je hoofd zal spelen. En dat het niet erg is dat Anna op haar strozolder blijft.

    Voorstelling Zeeland Nazomerfestival: Juni, t/m 3 sept. (m.u.v. 28 en 29 aug.), boerderij Oranjepolder Arnemuiden.

    Juni, naar de roman van Gerbrand Bakker.

    Regie en bewerking: Annelore Kodde.

    Spel: Fabian Jansen, Bram Kwekkeboom, Jonas Leemans, Ilse Uitterlinden, Hylke van Sprundel. Muziek: Huibert-Jan Vader.

    Gezien: wo 24/8, boerderij Arnemuiden.