article
1.6467404
TERNEUZEN - Zo succesvol als de film 'Intouchables' was, kan het op toneel nooit worden. Maar het verhaal blijft fantastisch. Huub Stapel en Cyriel Guds weten dat verhaal met minder actie , maar met veel diepgang te vertolken.
Intouchables blijft een mooi verhaal
TERNEUZEN - Zo succesvol als de film 'Intouchables' was, kan het op toneel nooit worden. Maar het verhaal blijft fantastisch. Huub Stapel en Cyriel Guds weten dat verhaal met minder actie , maar met veel diepgang te vertolken.
http://www.pzc.nl/extra/cultuur-in-zeeland/intouchables-blijft-een-mooi-verhaal-1.6467404
2016-09-29T20:27:06+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6467433.1475180741!image/image-6467433.jpg
Terneuzen,Toneel,Cyriel Guds,Intouchables,Huub Stapel
Cultuur in Zeeland
Home / Extra / Cultuur in Zeeland / Intouchables blijft een mooi verhaal

Intouchables blijft een mooi verhaal

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Huub Stapel en Cyriel Guds brengen Philippe en Driss tot leven op het toneel.
      Fotograaf
    TERNEUZEN - Zo succesvol als de film 'Intouchables' was, kan het op toneel nooit worden. Maar het verhaal blijft fantastisch. Huub Stapel en Cyriel Guds weten dat verhaal met minder actie , maar met veel diepgang te vertolken.

    Bijna anderhalf miljoen Nederlanders zagen de film Intouchables (2012). In Frankrijk waren dat er 19 miljoen. Ongelooflijke aantallen. Het verhaal kwam aan.Even het geheugen opfrissen: Een snoeirijke man ('geld maakt niet gelukkig' is beslist een ondertoontje) zit aan een rolstoel gekluisterd vanwege een hoge dwarslaesie. Opgelopen bij het paragliden. Juist omdat hij zo rijk is, kan hij 150 procent verzorgd worden. Hij is alleen nog maar patiënt. Met een verpleger voor dag en nacht. Maar die houden het nooit lang vol. Om de haverklap wordt een nieuwe gezocht. Dan komt een jonge kleurling solliciteren. Een kleine crimineel, net uit de gevangenis. Niet omdat hij de baan zou willen, maar omdat hij voor zijn uitkering een bewijsje nodig heeft.

    Uitersten

    Het onwaarschijnlijke gebeurt (zo gaat dat vaak in films). De verlamde zieke (Philippe) heeft wel zin in een keer iets anders. En de jonge crimineel (Driss) zoekt een dak boven zijn hoofd. Twee uitersten, die elkaar normaal niet zouden raken ('intouchable' zijn), komen samen en er groeit iets heel moois tussen die twee. Het ongeremd vitale van Driss is deels gebrek aan opvoeding, maar komt ook voort uit zijn zuivere oprechte binnenste. Hij daagt Philippe, die figuurlijk al net zo verlamd was geworden als lichamelijk, uit tot actie. Op de eerste plaats levert dat heel veel heerlijk komische situaties op. En een paar heel ontroerende. En Driss zelf leert ook heel wat bij, vooral over kunst. De indirecte weg naar het hart, zeg maar.Het onwaarschijnlijke gebeurt. Maar dit is een waargebeurd verhaal. En de aftiteling vertelt ons dat Philippe ondertussen getrouwd is en verlamd en wel de vader van twee kindjes. Van de vrouw uit zijn onwaarschijnlijk poëtische brieven, die hij maar niet durfde ontmoeten. Driss heeft hen op ludieke wijze aan elkaar gekoppeld. De Driss die ook geslaagd is in het leven en die nog altijd Philippes beste vriend is. Zo hebben wij dat graag: de onwaarschijnlijk goede afloop en de tegendraadse weg daarheen.De film was fantastisch. Zó kan het op toneel nooit worden.

    Toch is er nu de toneelbewerking. In wereldpremière in Nederland, met Huub Stapel in de hoofdrol en de 'jonge hond' Cyriel Guds, recht van de toneelschool, als zijn tegenspeler. Iets minder actie (op het toneel geen wilde achtervolgingen of hoog en breed cirkelende parapentes) en dat wil dus zeggen: iets meer woorden. We leren Philippe beter kennen dan in de film en er kan ook meer van de problematiek arm-rijk in het verhaal worden gestoken. Maar het blijft wel een héél mooi verhaal. Met Huub Stapel perfect als 'pratend hoofd', met bijzondere mimiek waarmee hij heel veel gevoelens kan uitdrukken.Natuurlijk zitten ongeluk en onrechtvaardigheid als onderlaag in zowel film als toneelstuk, maar wat overheerst, is een lofzang op het leven, op de vriendschap, op volhouden en op liefhebben. Op relativeren en op er voor gáán. Want dat hoeft elkaar niet tegen te spreken. Het verhaal laat ons zien hoe je het noodlot gewoon naast je neer kunt leggen. Dat is op zich niet zo heel geloofwaardig, maar in een waargebeurde setting kan je plots heel anders, heel veel positiever tegen zoiets aan gaan kijken. Geen wonder dat zoveel mensen de film wilden zien. En ook het toneelstuk is al aan zijn tweede seizoen begonnen. Dit is pure 'feelgood'.

    Intouchables, toneel, Scheldetheater, Terneuzen, dinsdag 4 oktober, aanvang 20.00 uur