article
1.6112841
GROEDE - Expositie Theo Jordans schilderde 25 jaar in een verstild weitje bij de Nieuwkerkse Kreek bij Groede. Hij exposeert een selectie van zijn werk in een gerestaureerde wagenschuur, vlakbij de wei.
De wei is een kapelletje
GROEDE - Expositie Theo Jordans schilderde 25 jaar in een verstild weitje bij de Nieuwkerkse Kreek bij Groede. Hij exposeert een selectie van zijn werk in een gerestaureerde wagenschuur, vlakbij de wei.
http://www.pzc.nl/extra/cultuur-in-zeeland/de-wei-is-een-kapelletje-1.6112841
2016-06-16T09:07:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6112872.1466066316!image/image-6112872.jpg
Sluis,Cultuur,cultuur
Cultuur in Zeeland
Home / Extra / Cultuur in Zeeland / De wei is een kapelletje

De wei is een kapelletje

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Uitsnede van Najaarswind, ' t Lage Weitje.
      Fotograaf
    GROEDE - Expositie Theo Jordans schilderde 25 jaar in een verstild weitje bij de Nieuwkerkse Kreek bij Groede. Hij exposeert een selectie van zijn werk in een gerestaureerde wagenschuur, vlakbij de wei.

    Eerst maar even de wagenschuur. Die staat er al sinds 1630. Boer Wim Risseeuw had een paar jaar geleden de keuze: slopen of renoveren. Hij koos voor het laatste. "Het is nu een uit de kluiten gewassen tuinhuis, dat er over vijftig jaar nog steeds staat.'' De oude schuur werd afgebroken en op een nieuwe locatie op het erf herbouwd. 

    Kunstschilder Theo Jordans (1956) uit Groede gaat nu op de zolder van dat schuurtje exposeren. Op de oude graanzolder - de pîzel in goed dialect - kon 35 ton tarwe worden opgeslagen, naar boven gebracht in zakken van 80 kilo. Jordans legt er circa twintig werken plat op balen stro, onder glas. Enkele grotere werken worden op ezels gezet.

    Waarom exposeren in het wagenhuis? Dat heeft alles te maken met het iets verderop gelegen weitje. De kunstschilder komt daar al 25 jaar om te schilderen. Het is een stukje land van 1 hectare groot, dat vroeger in de stroomgeul naar de kreek lag. Volgens boer Risseeuw is de wei sinds 1630 onaangeroerd. Jordans roemt de sfeer van het stukje grasland.

    "Prachtige kleuren door rozenbottels, meidoorns, populieren, wilgen, essen. Er ligt een waterput, ideaal voor reflecties, het is net alsof de wereld daar een dekentje is dat je op kunt lichten. En, heel belangrijk, het is er stil. Dat wil zeggen: je hoort er wel vogels. Maar verkeer helemaal niet. Dat is bijzonder, ik zou niet weten waar je verder in Zeeuws-Vlaanderen die stilte kunt vinden. Nee, ik ben niet zo gelovig. Maar dit weiland heeft wel wat.''

    Jordans schildert sinds 1981. Hij is docent tekenen en kunstgeschiedenis. Als kunstenaar verkent hij het Vlaamse land. Schuren, koeien en landschappen zijn de belangrijkste onderwerpen.Het lage weitje bij de Nieuwkerkse Kreek heeft hij op geprepareerd papier ongeveer honderd keer vastgelegd. In aquarel, vaak ook in gemengde technieken, zoals met watergedragen olieverf en tempera.

    Jordans: "Zo'n kwart eeuw geleden ontdekte ik het weiland. Boer Wim vond het goed dat ik er ging schilderen. Ik heb het weitje geconsumeerd als onaangeroerde plek. Het weer maakt niet uit, ik ga er in elk seizoen naar toe. Ook in de winter. Soms ga ik terug naar huis als ik helemaal verkleumd ben. Voor regenweer heb ik een hele grote vissersparaplu." 

    "Het is de enige plek waar ik zo lang trouw aan ben gebleven. Het weitje is dichtbij mijn huis en atelier in Groede, dat is makkelijk om even aan te wippen. Als ik er een hele dag verblijf, dan ga ik tussen de middag even plat tegen een oude geschutsring die de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog in de wei hebben laten aanleggen. Die halve uurtjes rust, dan voel ik me zo gelukkig."

    Of er ontwikkeling zit in zijn weitje? Zag zijn grasland er 25 jaar geleden heel anders uit dan nu? "Ik heb geleerd dat je het als schilder heel dicht bij jezelf moet zoeken. Het is niet noodzakelijk om naar de andere kant van de wereld te reizen. Je moet de inspiratie in jezelf zoeken.Als ik het verschil tussen vroeger en nu wil aangeven, dan zeg ik: vroeger was het schilderen een reis naar buiten, ik probeerde te verbeelden wat ik zag. Nu is het meer een reis naar binnen. Mijn werk is ook een soort dagboek. Het weitje voelt voor mij als een kapelletje, waar ik een soort geestelijke curettage onderga.''