article
1.6208384
Binnenkort zijn we ons huis kwijt. Eind vorige week plakte de mevrouw van het makelaarskantoor een sticker met 'verkocht' op het bord 'te koop', dat een paar maanden onze voorgevel ontsierde. Ooit was het een kruidenierswinkeltje, ons huis, en het is meer dan honderd jaar oud.
Verkocht
Binnenkort zijn we ons huis kwijt. Eind vorige week plakte de mevrouw van het makelaarskantoor een sticker met 'verkocht' op het bord 'te koop', dat een paar maanden onze voorgevel ontsierde. Ooit was het een kruidenierswinkeltje, ons huis, en het is meer dan honderd jaar oud.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-willem-van-dam/verkocht-1.6208384
2016-07-21T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970197.1473766074!image/image-3970197.jpg
Goes,Taal,Column,Verhuizen,Verkocht,hermes
Columns Willem van Dam

Verkocht

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Binnenkort zijn we ons huis kwijt. Eind vorige week plakte de mevrouw van het makelaarskantoor een sticker met 'verkocht' op het bord 'te koop', dat een paar maanden onze voorgevel ontsierde. Ooit was het een kruidenierswinkeltje, ons huis, en het is meer dan honderd jaar oud.

    We wonen er achtendertig jaar, twee van onze vier kinderen werden er geboren, we hebben er gefeest en geruzied, we hebben er aan vertimmerd en verbouwd. ''Jullie huis lijkt wel van elastiek'', zeiden vrienden als we er wéér eens een stuk hadden aangebouwd.

    Achter in de tuin ligt het lijkje begraven van hond Biggles, die jaren geleden in de sloot verdronk. Op de plek waar eens de perenboom stond, moeten nog ergens de botten liggen van de zwarte kater Goochem, op wiens graf onze zoon (nooit een erg fijngevoelig type geweest) in een balorige bui een van sinaasappelkistenhout vervaardigd kruis had geplaatst met het opschrift 'Alleen voor beschuit kom ik er uit'.

    Een huis om van te houden, een huis dat bijna veertig jaar aan herinneringen herbergt. Waarom dan toch een bord 'te koop' aan de gevel bevestigd?

    Omdat de gemeente heeft besloten, dat op de lap grond waar volkstuinders tot voor kort hun wortels en sla verbouwden, een woonwijkje moet komen dat ons van ons uitzicht zal beroven. Omdat de tuin steeds groter lijkt te worden en de groene vingers van mevrouw Van Dam steeds strammer. Omdat een hardnekkig lichamelijk ongerief het mij almaar moeilijker maakt om de trap naar mijn werkkamer te beklimmen.

    Daarom dus.

    We krijgen er straks iets moois voor terug: een geheel gelijkvloerse, boerderijachtige woning met ruim zicht op de Bevelandse polders en een viswatertje voor de deur. We verheugen ons daar zeer op. Maar toch, als we over een paar maanden ons boeltje bijeenrapen, weet ik zeker dat ik een snikje zal moeten wegslikken.