article
1.6628826
Heel voorzichtig zijn we begonnen met de voorbereidingen van de verhuizing die ons binnenkort te wachten staat. Een paar boekenplanken zijn al leeggeruimd, de lijstjes met daarin de foto’s van de kinderen en kleinkinderen zijn van de haakjes getild en in een verhuisdoos gedaan.
Onderhandelen
Heel voorzichtig zijn we begonnen met de voorbereidingen van de verhuizing die ons binnenkort te wachten staat. Een paar boekenplanken zijn al leeggeruimd, de lijstjes met daarin de foto’s van de kinderen en kleinkinderen zijn van de haakjes getild en in een verhuisdoos gedaan.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-willem-van-dam/onderhandelen-1.6628826
2016-11-10T07:15:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970197.1473766074!image/image-3970197.jpg
Cultuur,katten,hermes,Wolphaartsdijk
Columns Willem van Dam
Home / Extra / Columns / Columns Willem van Dam / Onderhandelen

Onderhandelen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Heel voorzichtig zijn we begonnen met de voorbereidingen van de verhuizing die ons binnenkort te wachten staat. Een paar boekenplanken zijn al leeggeruimd, de lijstjes met daarin de foto’s van de kinderen en kleinkinderen zijn van de haakjes getild en in een verhuisdoos gedaan.
    Ben je besodemieterd, dat kastje is van mijn oma geweest

     

    Wat moet mee en wat kan weg? De eerste schermutselingen daarover zijn al uitgebroken. De roodlederen televisiebank waarin je zo heerlijk wegzakt móét mee. Vind ik. Mevrouw Van Dam huldigt daarover een andere opvatting: naar het stort met dat ouwe kreng! Zegt zij.

    Dat betekent: onderhandelen.

    Ik: ,,Als die rode bank weg moet, gaat dat rottige ladekastje ook de deur uit.’’

    Zij: ,,Dat leuke ladekastje? Ben jij besodemieterd, dat kastje is nog van mijn oma geweest.’’

    Ik: ,,Precies, daarom. Het was, is en blijft een stom kastje.’’

    Zij: ,,Oké dan. De bank mag blijven als oma’s kastje ook mag blijven.’’

    Zo gaat dat, de laatste dagen. Over een stoeltje dat ze ooit op een rommelmarkt op de kop tikte. Over een kristallen asbak die mijn ouders lang geleden uit Tsjechoslowakije (dat bestond toen nog) meebrachten. Over het versleten vloerkleed, het theetafeltje, de staande schemerlamp, de poef, de vermolmde houten beeldjes die al tientallen jaren in onze tuin staan.

    Wat moet mee en wat kan weg?

    Wat doen we met de metershoge stapel oude kranten (‘Mijn archief’) die op zolder stof ligt te verzamelen? ,,Naar de papierversnipperaar’’, vonnist mevrouw Van Dam meedogenloos.

    Wat doen we met de honderden schoenen die zij in de loop der jaren heeft gekocht maar nooit meer draagt? ,,Naar het Leger des Heils’’, doe ik vastberaden.

    Vanuit het raam van mijn werkkamer zie ik timmermannen timmeren aan wat ons nieuwe huis moet worden. Over een week of zes hopen we te kunnen verhuizen.

    Wedden dat straks al onze ouwe meuk meeverhuist?