article
1.6225261
Pa, doe eens open!" In een ongemakkelijke houding stond ze voor onze voordeur, in haar armen een loeizware schrijfmachine, een Everest Mod, zo’n zwart antiek ding, uit de jaren veertig van de vorige eeuw. "Alsjeblieft", zei ze hijgend, "heb ik voor jou gekocht, op de rommelmarkt." Glunderend droeg ze het apparaat naar binnen en plaatste het op mijn bureau. Mooi, hè?"
Collega's
Pa, doe eens open!" In een ongemakkelijke houding stond ze voor onze voordeur, in haar armen een loeizware schrijfmachine, een Everest Mod, zo’n zwart antiek ding, uit de jaren veertig van de vorige eeuw. "Alsjeblieft", zei ze hijgend, "heb ik voor jou gekocht, op de rommelmarkt." Glunderend droeg ze het apparaat naar binnen en plaatste het op mijn bureau. Mooi, hè?"
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-willem-van-dam/collega-s-1.6225261
2016-07-28T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970197.1473766074!image/image-3970197.jpg
Goes,Taal,collega's,journalistiek,Column,hermes
Columns Willem van Dam

Collega's

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Pa, doe eens open!" In een ongemakkelijke houding stond ze voor onze voordeur, in haar armen een loeizware schrijfmachine, een Everest Mod, zo’n zwart antiek ding, uit de jaren veertig van de vorige eeuw. "Alsjeblieft", zei ze hijgend, "heb ik voor jou gekocht, op de rommelmarkt." Glunderend droeg ze het apparaat naar binnen en plaatste het op mijn bureau. Mooi, hè?" 
    Hoe meer regels, hoe meer pegels, nietwaar?

    We zijn collega’s, mijn oudste dochter en ik. Zij schrijft met regelmaat verhalen voor deze courant en ik mag tegenwoordig des donderdags het linkerbovenhoekje van pagina 2 vullen. Zit een beetje in onze familie, dat geschrijf. Mijn vader was ook journalist, mijn zwager idem.

    Mijn eerste stukjes - het was voor het toenmalige dagblad De Stem - schreef ik in de jaren zeventig te Oostburg op een draagbaar schrijfmachientje, op de pof aangeschaft bij de firma Wehkamp. Voor een krantenstukje ontving ik een dubbeltje per geplaatste regel, dus typte ik me het apezuur om een boterham met smeerworst te kunnen betalen.

    Een botsing op het beruchte kruispunt Potjes bij Zuidzande? Ik maakte er een bericht van vele tientallen regels van. Een afscheid van een schooljuf te Groede? Hummend hamerde ik twee a-4’tjes dicht. Een kanariepietenkampioen in Breskens? Hupetee, do-re-mi-fa-sol, al weer een velletje vol. 

    Hoe meer regels, hoe meer pegels, nietwaar? Helaas, elke keer weer kwam ik tot de ontmoedigende ontdekking dat de dienstdoende eindredacteur mijn schrijfsels niet op de juiste de juiste waarde had weten te schatten en ze had geminimaliseerd tot lullige berichtjes van een regel of acht.

    Een typemachine gebruik ik allang niet meer. En nu staat er plots weer een op mijn bureau. "Voor jou’’, zei mijn dochter,  "onder één voorwaarde: als jij dood bent, krijg ik ’m.’’ Ik heb dat beloofd. Zwart op wit. Getikt op een antieke Everest Mod.