article
1.6217470
Het was warm in de stad. Het terras zat vol. Aan de kant stonden mensen die geen tafel gereserveerd hadden hoopvol te wachten op vertrekkende gasten.
Zorg
Het was warm in de stad. Het terras zat vol. Aan de kant stonden mensen die geen tafel gereserveerd hadden hoopvol te wachten op vertrekkende gasten.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/zorg-1.6217470
2016-07-25T05:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Hulst,Zorg,Column,hermes
Columns Marleen Blommaert

Zorg

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Het was warm in de stad. Het terras zat vol. Aan de kant stonden mensen die geen tafel gereserveerd hadden hoopvol te wachten op vertrekkende gasten. 

    Ze had een elegante losse jurk aan die me deed denken aan de jaren twintig. Twee soepel over elkaar vallende banen van zand- en ivoorkleurige stof. De stenen in haar gouden ringen schitterden in de felle zon. Haar haar was getoupeerd en ze droeg een staartje. Haar gezicht verraadde geen enkele emotie. Ze zat in een rolstoel. De man die de rolstoel voortduwde, vertoonde evenmin enige emotie toen hij haar aan tafel zette. De vrouw daarachter al evenmin. De man pakte zijn telefoon en ging buiten gehoorafstand een gesprek voeren. De vrouw keek niet op.

    De vlekken op haar armen vertellen vele verhalen. Verhalen over haar geboorte tussen de twee wereldoorlogen. Verhalen over Congo en haar belangrijke vader. Over haar adellijke moeder. Over hoe ze opgroeit tot een adembenemende schoonheid. Over haar kinderen die inmiddels overleden zijn en over kleinkinderen wier namen en gezichten langzaam vervagen. Ook het verhaal over hoe haar schoonheid verdwijnt en haar botten steeds zichtbaarder worden onder haar huid.

    Het brood dat ze kreeg werd zo klein mogelijk gesneden alsof een vogeltje gevoerd moest worden. Met haar linkerhand nam ze kruimeltje voor kruimeltje van het brood en stopte het in haar mond. De vingers niet meer in staat of vergeten hoe te buigen. Maar iets in haar rug en haar houding was van staal en onsterfelijk.

    Tijdens de hele lunch was er geen oogcontact tussen haar en haar begeleiders. Geen glimlach, geen aanraking. Een merkwaardig gezelschap in een grote stad.

    Terug thuis zie ik mijn jongste dochter aan tafel zitten, twee piepkleine kittens met ontstoken oogjes op haar schoot. Liefdevol en zorgzaam maakt ze hun ogen schoon met een wattenschijfje en druppelt een zalfje in hun ogen.