article
1.6200331
We leven in het jaar van de Aap volgens de Chinezen. Een vluchtige blik in de kranten bevestigt dit beeld.
Verbonden
We leven in het jaar van de Aap volgens de Chinezen. Een vluchtige blik in de kranten bevestigt dit beeld.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/verbonden-1.6200331
2016-07-18T04:51:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Hulst,Cultuur,Column,hermes
Columns Marleen Blommaert

Verbonden

Foto's
1
Reacties
Reageer
    We leven in het jaar van de Aap volgens de Chinezen. Een vluchtige blik in de kranten bevestigt dit beeld.

    Volop bijtende chimpansees en brullende Bokito's. Op ieder werelddeel zijn ze ruimschoots voorhanden.

    Apen hebben een andere manier van communiceren dan mensen. Als mensen uit volle borst lachen zijn hun boventanden ontbloot. Apen kunnen ook lachen maar als apen hun boventanden ontbloten is dat eerder angst dan jolijt. Het valt me op dat de meeste selfie-makers van tegenwoordig ook hun tanden ontbloten als zij een foto maken. Ze imiteren daarmee de sterren op de rode loper. Een ster heeft immers niets anders te doen dan wat van hem verwacht wordt, namelijk stralen.

    Met telefoon of computer met webcam legt men plaat na plaat vast tot het acceptabele zelfbeeld is gevonden. Ze zijn het allermooist als ze volstrekt zichzelf zijn, maar dat moeten ze nog ontdekken.

    Lachen heeft in de kern een sociale functie. Het laat zien dat je de ander accepteert, het is besmettelijk en het verbindt. Misschien zoeken ze daar naar. In de middeleeuwen maar ook erna werd lachen nog door de kerk onderdrukt. Het werd gezien als het werk van de duivel.

    Het omgekeerde is natuurlijk het geval. Een wereld zonder hartstochtelijk lachen is de hel. Met strak of verwrongen gelaat jouw waarheid als de hemel verkopen bant iedere lach tot ver achter de horizon en dooft iedere hoop en vreugde.

    Daarom prijs ik me gelukkig dat ik gister in divers gezelschap een heerlijke mediterrane maaltijd mocht delen met mijn buren en hun kinderen en kleinkinderen aan de rand van een vijver, vlakbij een kreek. We aten, dronken, speelden en lachten. Ver weg van de moorddadigheid van de Middellandse Zee waar grimmige golven iedere vreugde smoren wisten we ons verbonden. Zoals het zou moeten zijn in een zomer in de eenentwintigste eeuw. Verbonden.