article
1.6232944
Het begon jaren geleden. Ze zal een jaar of zeven geweest zijn. Mijn oudste kreeg het idee dat het toch wel zielig was, het eten van dieren. Ze was vanaf dat moment vegetariër.
Vega
Het begon jaren geleden. Ze zal een jaar of zeven geweest zijn. Mijn oudste kreeg het idee dat het toch wel zielig was, het eten van dieren. Ze was vanaf dat moment vegetariër.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/vega-1.6232944
2016-08-01T05:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Hulst,Vegetarisme,Voeding,Column,hermes
Columns Marleen Blommaert

Vega

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Het begon jaren geleden. Ze zal een jaar of zeven geweest zijn. Mijn oudste kreeg het idee dat het toch wel zielig was, het eten van dieren. Ze was vanaf dat moment vegetariër.
    Mijn oudste vond het toch wel zielig, het eten van dieren

    Aangezien ik zo’n ouder ben die van mening is dat het verbieden van zaken meestal de beste manier is om het tegenovergestelde te bereiken, liet ik haar maar begaan. Het duurde precies twee weken. Toen zette de bovenbuurman haar een kippenpootje voor en was ze weer een vleeseter. Maar rond haar vijftiende keerde ze terug op het vegetarische front met meer kennis en (zoals dat op die leeftijd hoort) een tas vol strijdbare idealen. Het woord veganisme viel zelfs, tot groot verdriet van vader voor wie het vlees uitgevonden lijkt te zijn.

    Ze was de uitzondering in de familie en vaak maakte ze dan ook een maaltijd voor zichzelf. Ik at wel eens een tijdje met haar mee maar miste het vlees na verloop van tijd dan toch wel. Wij waren dus een vleesgezin met 1 uitzondering.

    Enige tijd geleden keek de jongste naar een documentaire over vlees eten en besloot zich te voegen bij haar vegetarische zus. Het is een beetje als de golf die een bepaald punt voorbij gaat. Een definitieve beweging die ingezet wordt en niet meer de andere kant op wil. Nu eten we voor het gemak vaak vegetarisch en is de vleeseter opeens de uitzondering. Bovendien is de kwaliteit en met name de textuur van de vleesvervangers in die dertien jaar aanmerkelijk verbeterd. Zozeer zelfs dat het, zeker op het oog, soms moeilijk is om te bepalen of het bij een gerecht om vlees of andere eiwitten gaat. De laatste echte verstokte vleeseter in huis wantrouwt de zaken hier in huis inmiddels een beetje.

    Vaak zijn het smaken en geuren en dus kruiden die de zintuigen prikkelen en verleiden tot eten. Zo kan ik inmiddels vele gerechten op tafel zetten waarbij het onderscheid vervaagt. Maar pas wanneer men erin slaagt om de geur en de textuur van een gebakken speklap of een ribeye te imiteren zal de laatste vleeseter bekeerd kunnen worden, denk ik. De laatste vleeseter hier denkt dat vooralsnog anders over.