article
1.6686040
Opeens valt mijn oog erop. Drie vliegenzwammen. De spreekwoordelijke paddenstoel van kabouter Spillebeen, rood met witte stippen.
Van dode en levende dingen
Opeens valt mijn oog erop. Drie vliegenzwammen. De spreekwoordelijke paddenstoel van kabouter Spillebeen, rood met witte stippen.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/van-dode-en-levende-dingen-1.6686040
2016-11-28T05:30:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Hulst,Taal,Column,hermes
Columns Marleen Blommaert
Home / Extra / Columns / Columns Marleen Blommaert / Van dode en levende dingen

Van dode en levende dingen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Opeens valt mijn oog erop. Drie vliegenzwammen. De spreekwoordelijke paddenstoel van kabouter Spillebeen, rood met witte stippen.

    Iemand was overigens zo vriendelijk te vertellen dat het een vliegenzwam is. Ik ken ze vooral uit de verhalen. Voor zover ze dan een naam krijgen, waait die naam weer even gemakkelijk weg als het zand waarop ze groeien. Vluchtige kennis die nooit in de werkelijkheid wordt getoetst. Kijk een vliegenzwam! hoef ik nooit te zeggen. Bij ons in de polder zie je ze immers niet.

    Ik ben op één van die plaatsen waar de weg de grens vormt. Waar de klei geleidelijk overgaat in zand en bosrand. Daar zie je ze plotseling. Betoverende verschijningen in een grensland.

    Aan de rechterkant van de weg markeren de betonnen palen met slordige elektriciteitsleidingen en de lichtelijk hysterische wanordelijkheid het Belgische domein. Terwijl links een onzichtbare hand iedereen heeft gedwongen tot eenvormige ordelijkheid: de Nederlandse ruimte.

    Bijzonder hoe zoiets als een landsgrens het beeld kan bepalen. De mensen en de natuur zijn daar doorheen geweven. Ook de taal vloeit zacht langs landsgrenzen, met in de taal van de streek kleine verschillen. Ze zijn veel minder strikt in te delen. Ze zijn net als de kleideeltjes meegenomen door stromen water en lucht en hier beland waar zij de bodem vruchtbaar vonden. Zolang grootouders en ouders zich veilig en geborgen weten, is dit hun grond. Soms roept het avontuur of knelt de beperking en worden mensen opgepakt en meegevoerd naar nieuwe oorden.

    Net als de kiezels in een rivier ligt hun begin vele kilometers verder en hebben soms barre omstandigheden ertoe geleid dat ze aan andere oevers verschijnen.

    Ik realiseer me dat het vooral de dode materie is, zoals elektriciteitspalen, wegen en huizen die de strikte grens volgt. Terwijl de levende zaken verweven en verbonden zijn op vele manieren.