article
1.6377491
Zes spiegels heb ik schoongemaakt en ik kan niet meer. Mijn rug protesteert evenals mijn handen. Het zweet druppelt zout in mijn ooghoek. Nee, het zijn niet van die spiegels waar u zichzelf in kunt bewonderen. Boomspiegels zijn het.
Ideaal
Zes spiegels heb ik schoongemaakt en ik kan niet meer. Mijn rug protesteert evenals mijn handen. Het zweet druppelt zout in mijn ooghoek. Nee, het zijn niet van die spiegels waar u zichzelf in kunt bewonderen. Boomspiegels zijn het.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/ideaal-1.6377491
2016-09-12T07:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Weer,Herfst,hermes,Vlissingen
Columns Marleen Blommaert

Ideaal

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Zes spiegels heb ik schoongemaakt en ik kan niet meer. Mijn rug protesteert evenals mijn handen. Het zweet druppelt zout in mijn ooghoek. Nee, het zijn niet van die spiegels waar u zichzelf in kunt bewonderen. Boomspiegels zijn het.
     

    Een boomspiegel is een rondje rond de stam van de boom. Of zoals Wikipedia formuleert: ‘Een boomspiegel is het stuk grond rondom de stam van een boom dat van boven toegankelijk is voor lucht en water, en in de ideale situatie minstens zo groot is als de kruin van de boom.’ In ieder geval hoort de spiegel in de ideale situatie vrij van onkruid te zijn. Maar u vermoedde het al, bij deze schrijver is de ideale situatie als altijd ver te zoeken.

    Het schoonmaken van een spiegel is dus niet Glassex en een lapje, maar met bloed, zweet en tranen allerlei ongeregelds zoals kweekgras, brandnetel en koninginnekruid in een onmogelijke houding met een aspergesteker zorgvuldig verwijderen. Een laag-bij-de-gronds werkje.

    Vervolgens beleggen we de spiegel met bladeren en daarbovenop karton en een laagje compost om het onkruid op afstand te houden. In de ideale situatie verteert het karton. In de ideale situatie heeft u overigens ook niet al het karton dat om de Ikea-knutseldingen zat in een vlaag van opruimwoede zojuist weggegooid.

    Wonen op het Zeeuwse platteland, of misschien wel wonen in Zeeland, zonder onophoudelijk gif rond te sproeien is een voortdurend heen en weer geslingerd worden tussen euforie en wanhoop. Euforie omdat je een kapot gespoten tuin tot leven ziet komen in al zijn pracht en glorie. Maar vervolgens ben je onophoudelijk bezig de chaos op afstand te houden.
    ’s Avonds zegt mijn Haagse man: „Zullen we eens een flat in Kijkduin gaan bekijken? Een flat? Ideaal, denk ik. Alla, heel eventjes toch.