article
1.6142715
Donderdag: de druk loopt gedurende dag steeds verder op. Het is een onrustige werkdag.
Een front
Donderdag: de druk loopt gedurende dag steeds verder op. Het is een onrustige werkdag.
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/een-front-1.6142715
2016-06-27T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Politiek en bestuur,Brexit,hermes,Vlissingen
Columns Marleen Blommaert

Een front

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Donderdag: de druk loopt gedurende dag steeds verder op. Het is een onrustige werkdag.
    Ik kijk uit het raam over de velden, een nieuw front begint zich nu te vormen.

    Het honderdste onweer met de zoveelste regens valt neer op de meer dan verzadigde akkers. De laatste weken op scholen en universiteiten zorgen voor stress en spanning. Zo goed en zo kwaad als het kan, probeer ik me door de dag heen te werken. Ik begin langzaam te verlangen naar witte stranden met een lichte bries en rust. Vrijheid, rust en zon wenken me. Maar ondertussen droom ik van gemiste deadlines, mislukte gerechten en allerlei ongemakken en kwalen.

    Ik kijk naar nieuws over de tussentijdse uitslagen over de Brexit en zie dat het Blijf-kamp vermoedelijk gaat winnen.

    's Avonds laat loop ik met de hond de dijk op. De langste dag ligt net achter ons. De late avondwandeling kan gemaakt worden in de schemer. De akkers ademen het vocht uit, omhoog in het licht van de lantaarnpalen. Het is stil afgezien van het eenzame krassen van een kraai. De atmosfeer bestaat uit verstilling en dampend vocht uit velden. De hond vertrouwt het niet en loopt strak tegen mijn been aan, steeds schichtig om zich heen kijkend. Een lange klamme nacht volgt waarin de slaap onrustig, licht en niet herstellend is.

    Vrijdag: de volgende ochtend kom ik op de ochtendwandeling de buurman tegen en we beklagen ons over de nacht. Een nacht met een atmosfeer die ons allebei verbaast, die we niet gewend zijn en die zelfs onze honden angst heeft ingeboezemd. Spookachtig en vreemd. Weer thuis zet ik de radio aan. Ik hoor dat Het Vertrek-kamp toch het referendum heeft gewonnen. Ik kijk uit het raam over de velden, een nieuw front begint zich nu te vormen. De lucht die vanuit het westen komt aandrijven is zwaar en dreigend. Op de radio beginnen de eerste nerveuze beursanalisten al aan hun doempreken. Het is een raar begin van de zomer. Ik hoop dat er snel een eind aan de instabiliteit komt en zie dat de eerste druppels vallen.