article
1.6482390
De herfst is daar. Ik heb mijn geitenwollen sokken te voorschijn gehaald. Dat zouden meer mensen moeten doen. Het zou het maatschappelijk debat ten goede komen. Houd het hoofd koel en uw voeten warm! Een mooie titel voor een pamflet nietwaar? Al die heethoofden die menen dat zij de langverwachte heilsbrengers zijn: de Nieuwe Grote Leiders!
Bullebakken
De herfst is daar. Ik heb mijn geitenwollen sokken te voorschijn gehaald. Dat zouden meer mensen moeten doen. Het zou het maatschappelijk debat ten goede komen. Houd het hoofd koel en uw voeten warm! Een mooie titel voor een pamflet nietwaar? Al die heethoofden die menen dat zij de langverwachte heilsbrengers zijn: de Nieuwe Grote Leiders!
http://www.pzc.nl/extra/columns/columns-marleen-blommaert/bullebakken-1.6482390
2016-10-03T06:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.3970187.1479714189!image/image-3970187.jpg
Sociaal en maatschappij,Column,hermes,Hulst
Columns Marleen Blommaert

Bullebakken

Foto's
1
Reacties
Reageer
    De herfst is daar. Ik heb mijn geitenwollen sokken te voorschijn gehaald. Dat zouden meer mensen moeten doen. Het zou het maatschappelijk debat ten goede komen. Houd het hoofd koel en uw voeten warm! Een mooie titel voor een pamflet nietwaar? Al die heethoofden die menen dat zij de langverwachte heilsbrengers zijn: de Nieuwe Grote Leiders!
    Ik moest zelf met mijn kwelgeest en mijn angst omgaan

    Het werkt vermoedelijk op dezelfde manier als vroeger. Op het schoolplein had de grootste bullebak, hij of zij, ook immer vrij spel. Ja, het kan ook een zij zijn, bij ons heette ze Corrie. Ik herinner me haar en mijn angst voor haar nog net iets te levendig. Eén keer had ik na school nog even gepraat met de onderwijzer. Op het schoolplein was iedereen al weg.

    Dat dacht ik. Toen ik de weg langs de stadswal nam, kwam ze opeens de wal afgestoven en sprong ze voor me: de weg versperrend. Mijn hart sloeg over: alleen met Corrie. Het voelde alsof ik voor de poorten van de hel stond en een gruwelijk monster in de ogen keek. Ik probeerde langs haar te komen maar ze versperde me de weg. Mijn ogen vulden zich met tranen. Ze pakte mijn arm en ik dacht: nu komt het. Ik kon nog net: ‘laat me los’ uitbrengen. Dat deed ze. Ik viel achterover.

    Dat deed pijn. Ze lachte hard. Ik rende huilend naar huis en zei tegen mijn moeder dat ik bang was. Dat ze me voortaan op moest komen halen. Maar aangezien ‘bang’ niet in moeders woordenboek voorkwam, kon daar geen sprake van zijn. Ik moest zelf met mijn kwelgeest en mijn angst omgaan. Dat deed ik. Ik had de les geleerd dat treuzelen me in een vervelende situatie kon doen belanden. Dat mijn angst het voedsel van de bullebak was. En dat je een ontmoeting met de grootste bullebak kan overleven. En Corrie? Die mocht na een paar maanden naar een andere school, eentje speciaal voor Corries. Jammer dat we die nu niet meer hebben, een speciale school voor Grote Leiders